, pəncərələrdən qaçırsan.
- Kiməsə görünmək istəmədim.
- Yaxşı.. gəl gedək.
- Hara?
- Demədin Berikanın yanına gedirsən.
- Hə, dedim, amma sənilə yox.
- Şəms qaranlıqda tək qoyacağımı düünmürsən hər halda?
- Indiyə qədər öüm idarə eləmişəm.
- Indi isə mən varam.
- Yox.. mənim üçün yoxsan...
Amal bu sözümə vurumuş kimi dondu. Yumuruğunu sıxıb oradan uzaqlaşdı. Ya da mən elə bildim. Çünki əmin idim ki, uzaqdan məni izləyəcək.
Berikanın yanına gəldiyimdə uzaqdan Zaharı gördüm. Bütün bu olanlardan sonra bir də burada baş verəcək davaya şahid olmamaq üçün Berikanı öpüb qoxlayıb otağıma qaçdım. Zaharı görməməzlikdən gəlsəmdə onu gördüyümü çox gözəl bilirdi.
Səhər açıldı. Artıq bizi hava limanına aparacaq maşın gəlmişdi. Evdəkilərlə necə sağollaşdım bilmirəm. Ağlamaqdan gözlərim ağrayır, baş ağrım da ona qoşulmuşdu. Atamla vida səhnəm isə hamını ağlatdı. Əzizə də bizdə qalmışdı. Məni yola salanalar ağladıqca mən daha da pis olurdum. Halım artıq yaxşı olmurdu. Amal bunu görüb atama, “Fürsət düşdükcə onu sizə gətirəcəyəm, elə siz də nə vaxt istəsəniz gəlin” Atam gizlədə bilmədiyi gözünün yaşını silib “Sən elə elə ki. O bura gələndə darıxsın və yalnız biz ora gələk.” Atamın bu sözünü anlamamışdım. Anlamaq gücündədə deyildim. Maşına əyləşib geriyə baxa baxa ağlayırdım. Gülsüm xala məni nə qədər əzizləə təsəlli versə də mən daha da ağlayır özümü saxlaya bilmirdim. Və ailəm arasında gördüyüm bir insanın baxışları məni yenə məndən aldı. Zahar atla kənardan dayanıb olan bitəni seyr edirdi. Baxışları ilə məni yola salırdı.Geriyə baxmağın nə faydası, artıq önümə doğru addımlayırdım. Hara, necə, kiminlə....bu artıq məni düşündürmürdü. Sadəcə özümü bu burulğana atmışdım. Başqa çarəm varmıydı? Mən Bakıya gedəcəyimizi düşünmüşdüm, amma planlar başqaymış. Yolda öyrəndim ki, ilk olaraq biz Moskvaya uçacağıq. Gülsüm xala Bakıya bizdən əvvəl gedəcəkmiş. Amalın xəstəxana ilə işi bitməmiş gedə bilməzmiş. Əslində bu iş ürəyimcə olmadı. Ən azından Amalla tək