qalmayacağımı düşünmüşdüm. Amma indi Gülsüm xalanı Moskvadan Bakıya yola salacaqdıq. Yol boyunca nə mən danışdım, nə Amal. Arada bir baxışlarını üzərimdə hiss etsəm də özümü yatamağa vururdum. Onunla heç nə danışmaq istəmirdim. Amma bir yerə qədər idi o da. Bu insanla bir pmür keçirəcəkdim. Bunu düşündükcə qəhər məni boğurdu. Mən onun yanında dayana bilməzkən necə bir ömür yaşayacağıq. Boşanmağı ağlıma gətirə bilməzdim. Bunu bizim nəsildə ağır fəsadları olurdu. İş ölümlə belə nəticələnə bilərdi. Həm də sənin ailən əli olmadan, istəyi olmadan. Bir də gördün bir güllə yarasından getmisən. Kim edib tapa da bilməzssən. Kimsə, qeyrət damarı geniş olan, ailəsindən çox o qadının namusunu düşünən adamın biri. Bu çox vaxt intiharla nəticələnirdi. Kimsənin əl izi omasın deyə, qadını zorla intihar etdirirdilər. Düzdür hələ bizim nəsildə belə bir şey olmamışdı, amma ətraf şəhərlərdə, kəndlərdə eşidirdik. Ölümdən qorxmurdum. Əsla.. Sadəcə ailəmin başını aşğı eləməmək üçün dözməyi qərara almışdım. Yoxsa çoxdan canıma qıyardım. Təyyarə hər zaman məni tuturdu. Yatmasam rahat ola bilmirdim. İndi isə yuxu yox idi, ona görə rəngim ağ appaq olmuşdu. ÖZümü yatmağa vursamda, təyyarənin havada enib qalxması mədəmi bulandırırdı. Gülsüm xala yatdığından məni görmədi. Ümid edirdim ki, Amalda görməz, amma....
- Yaxşısan?
- Hə.
- İstəyirsən su alım?
- Yox.
- Rəngin ağarıb, təyyarə tutur?
- Heç nə olmaz.
- Məndə dərman var, gözlə verim, atsan heç nəyin qalmayacaq.
- Istəmirəm.
- Şəms, ürək bulantın keçəcək.
- Dedim ki, istəmirəm.
- Yaxşı..olsun..
Üzünü çevirdi. Yenə alnında çıxan o məşhur əsəb damarları. Görəsən bu insan bezmirdi? Mən bezmişdim hər şeydən, o necə dözürdü?
Hava limanında Gülsüm xalaya Bakıya bilet əvvəlcədən sifariş verilmidşi deyə, bir təyyarədən düşüb o birinə minəsi oldu. Gülsüm xala məni də özü ilə aparmağı Amala təklif etsə də o razı olmamışdı. Bu təklif mənim də ürəyimcə olmuşdu deyə, canla başla istəyimi bildirdim. ən azından bir müddət Amaldan uzaq