q dayanacaqdım. O isə mənə baxaraq “Dedim ki, yox. Mənimlə gəlirsən.” Deyərək söhbəti bağlamışdı. Günü -gündən nifrətim artırdı ona qarşı. Necə artmasın. Məni yurdumdan yuvamdan, sevdiyimdən, ailəmdən, həyatımdan qoparan adam idi o.. Həm də..həm də məni, ailəmi xilas edənən məsum insan idi. Hə o məsum idi əslində. Başqasının eləməli olduğu hərəkəti etmişdi, sahib çıxmışdı. İnanmışdı.. Amma bunu o zaman anlayacaq vəziyyətdə deyildim.
Amalla evə gəldiyimiz yolda da heç nə danışmamışdım. Susmağım onu dəli edirdi. əminəm buna. Çünki sakitliyindən əsər əlamət qalmamış, nəfəs alıb verməsindən belə hiss etmək mümkün idi. Amma bu məni zərrə qədər narahat etmirdi. Niyə bilmirəm, amma çalışırdım ki, o da mənə nifrət eləsin. Bir sözlə, həyatını cəhənnəmə döndərmək istəyirdim...bilmirəm artıq kimin həyatı cəhənnəm olacaqdı. Mənim ya onun. Amal tək qaldığından 2 otaqlı evdə yaşayırdı. Balaca otaqlarda kitab əlindən yer yox idi. Hər yer kitab, qeyd dəftərləri, kağızlar və ürək formasında əcaib fiqurlar. Amma səliqə ilə yığılmışdı hər şey. Bir yataq otağı, bir qonaq otağı və mətbəxi var idi. Mətbəxdən yola baxan balaca eyvan. Əşyalar da az idi. Divardan rəsmlər asılmışdı. Ağ qara rənglərin hökm sürdüyü rəsmlər. Diqqətlə baxanda rəsmlərin aşağısında imzalı olduğu bəlli idi. Hər birində də eyni imza. Yəqin ki, dostlarından birinin hədiyyəsi idi. İmzanı diqqətlə oxumamışdım, amma rus dilində “Amala” yazılmışdı.
- Maskatdakı evinizdən xeyli balacadır, amma rahatdır. 2-3 günə yeni evə köçərik. Ani olduğu...
- Ehtiyac yoxdur.
- Mən rahat olar deyə..
- Mənim üçün fərqi yoxdur.
Hər sözünə kəskin cavab verirdim. Dava üçün bəhanə axtarsam da susub mübahisəni eləcə kəsirdi. Bu da məni əsəbiləşdirirdi. İnsanda emosiyalar yox idi yəni? Əsəbiləşən insan bir reaksiya verər, bir söz deyər. Yox. Eləcə susurdu Ya da sərt şəkildə istəyini bir dəfə deyirdi vəssalam.
- Əslində haqlısan. Onsuzda burada qalıcı deyilik. Amma Bakıdakı evimiz də bu qədər olar ancaq. Balaca olsa da xalam oranı