çəkildim.
- Oyatdım səni. Bağışla. Ey.. sakit ol.. qorxma
- Çəkil!
- Şəms,
- Çıx buradan, çıx.
- Şəms, sakit ol.
- Çıx buradan çıx! Get!
- Şəms! Bəsdir!
Amalın kiçik toxunuşları belə məni yandırırdı. Iyrənirdim, özümdən asılı deyildi.
- Toxunma mənə. Heç vaxt.
- Şəms, uşaqlıq edirsən. Başa düşürəm, qorxursan, tanımadığın, bilmədiyin bir yer, hər şey ani oldu. Amma sənə toxunmaq fikrim yoxdur. Sən nə vaxt istəsən o zaman..
- Heç vaxt, başa düşürsən, heç vaxt olmayacaq bu.
- Niyə belə eləyirsən?
- Nə gözləyirdin. Heç nə olmamış kimi qoynuna girməyi? Səhvin var Amal bəy. Məni hələ yaxşı tanımırsan.
- Şəms, sən sadəcə çox yorğusan. Indi yat dincəl. İnan sabah hər şey fərqli olacaq.
- Nə sabah? Hansı sabah. Mən səni sevmirəm, başa düşürsən, sevmirəm. Bu evlilik sadəcə ailəmin, atamın xətrinə oldu. O qədər. Bunu unutma!

Bölümün sonu

Şəmsparə

14 cü bölüm

Amal heç nə demədən evdən çıxdı. Qapını elə çırpdı ki, yerimdən dik atıldım. Amma istəyimə nail olmuşdum. Ürəyimdə olanları demişdim. İnanmırdım ki, bir daha mənə toxunmağa cəhd edə. Amma yenə də yataq otağının qapısını bağlamağa bir daha cəhd etdim. Alınmırdı. Axırda stulu götürüb qapıya dirədim və yenidən özümü yuxuyla ovundurmağa çalışdım. Yuxusuzluqdan əziyyət çəkdiyimdən, nə qədər yatmışdım bilmirdim. Oyananda mədəm və baş ağrım mənə siqnal verirdi artıq. Ac idim. Demək olar ki, 2 gündür ağızma bir şey dəymirdi. Yerimdən qalxmaq da istəmirdim. Amma baş ağrım şiddətləndikcə yavaşca ayağa qalxdım. Qapının ağzında dayanıb otağı dinlədim, səs gəlmədiyindən hələ evə gəlmədiyini düşünüb yavaşca qapını açdım. Mətbəxə keçib soyuducunun qapısını açanda yüngülvari atışdırmalıq bir şeylər götürüb yemək istədim. Soyuducunu qapısını bağlayanda isə Amalı görüb diksindim. Əlimdə olan hər şey yerə dağıldı. Nəfəsim getdi bir anlıq. Onun evdə olduğunu düşünmürdüm. Heç nə demədən yaxınlaşıb yerə tökülənləri toplayırdı. Əyilib mən də yığmaq istəyəndə :- sən keç, mən yığışdıraram. Hazır yemək