k var orada- deyib yığışdırmağa başladı. Nə edəcəyimi bilmədən donub qalmışdım. Artıq bir həftədir evin içində qaçdı tutdu oynayırdıq sanki. Mən, o işdən gəlməmiş qaçıb otağıma girir qapının ardına stulu qoyurdum. Yaxınlaşmırdı, amma yenə də qoyurdum. Yenə bir axşam otağa çəkilmişdim ki, qapının döyülməsinə diksindim. Bir həftədir nə salam nə sağol kəsdiyim insanın qapını döyməsi məni lap təşvişə salmışdı. Yavaşca qapını açdığımda əlində qutu qarşımda dayanmışdı. Bir həftədir üzünü görmürdüm. Bu bir həftədə çox dəyişmişdi. Görünütüsü bərbad idi. Arıqlamışdı və bu hər halından bəlli idi. Gözlərimə baxaraq, qutunu mənə uzatdı.
- Telefondur. Nömrə taxmışam üstünə Atangilnən danış. Bakıya gedəndə isə nömrə dəyişəcək.
Çox sevnmişdim. Ilk dəfə idi ki, günlər sonra gülümsəyirdim. Başımı qaldırıb təşəkkür etdim. O da gülümsəyirdi. Gözlərimə baxaraq gülməsi məni yenə qorxutmuşdu. Yavaşca bir daha təşəkkür edib qapını örtdüm. Gec olduğundan atamgilnən səhər danışaram deyə düşündüm. Həm aradadakı saat fərqinə görə də risk etmədim. Hərçənd saat fərqini öyrənməmişdim ki, nə qədərdir. Çox şeyə öyrənməmişdim. Məsələn elə ən birincisi havaya. Bu bir həftədə evdən çıxmasamda hava mənə təsir etmişdi. İstti iqlimdən sərt soyuğa düşmək istər istəməz halımı da dəyişdirmişdi. Iki gün boyunca boğazım ağırsa da əhəmiyyət verməmişdim, amma bu gecə qızdırmadan titrəyirdim. Üstümü nə qədər qalın örtsəm də titrəməm keçmirdi. Sonrasını xatırlamıram. Bircə gözlərimi açanda Amalın yanımda yatdığını əlinin alnımda olduğunu gördüm. Yenə bədənim ürpərdi. Cəld özümə gəlib kənara çəkildim. Bütün bədənim ağrıyırdı. Amal diksinərək mənə baxdı.
- Necəsən? Dayan baxım qızıdırman var yenə.
- Nə olmuşdu?
- Bütün gecə sayaqlayırdın. Səsinə ayıldım. Niyə çağırmırdın.
- ....
- Şəms, biz düşmən deyilik.
Nə əcəbsə həyat yoldaşınam demədi.
- Sən dünən qızdırmadan yanırdın. Bu zarafat deyil. Öyrəşmədiyin havadır. Daha da pis ola bilərdi hər şey.
- Yaxşıyam
əli ilə üzümə sığal çəkmək istəyəndə