başımı döndərdim.
- Dedim ki, yaxşıyam.
- Atana söz vermişəm. Canım bahasına olsa belə qoruyacağam səni.
- Narahat olma, atamın yanında başın aşağı olmaz.
- Təkcə atana görə yox. Şəms, sənə bir şey olsa,
- Mən yatmaq istəyirəm.
- Yaxşı, yat. Mən indi sənə isti yemək də hazırlayaram.
- Istəmirəm.
- Sənin istəməyinlə deyil, yeyəcəksən.
- Yemiyəcəm!
- Dedim ki, yeyəcəksən! Vəssalam. İndi düz otur, çay gətirirəm. Dərmanlarını da atmalısan.
- Atmayacağam.
- Sən tərslik elə. Amma bil! Sən tərssənsə, mən səndən də tərsəm. Sadəcə öz xoşluğunla olsun istədim. Bundan sonra məndən incimə.
Nə demək istədi anlamadım. Və nə yalan deyim, bu artıq məni qorxudurdu. Nə də olsa qarşımdakı cüssəli bir insan və qanuni həyat yoldaşım idi. Bütün qorxulu fikriləri beynimdən uzaqlaşdırmaq idtəyirdim ki, qapıda görünən Amal məni yenə o düşüncələrin içinə atdı.
- Qalx, yavaşca bunu iç, sonra dərmanlarını atacaqsan.
Məcbur içdim, həm çox ac idim, həm onunla artıq üz üzə gəlmək istəmirdim.
- Səninlə gərək ancaq bu tonda danışasan, xoş söz anlamırsan deyəsən.
Bu sözləri deyərək gülümsəməsi əsəbləşdirdi istər istəməz. Bu adam özünü nə zənn edirdi. Dərmanlarımı qəbul etsəm də qızdırmam düşmək bilmirdi. Və mən həmin müddətdə özümdə olmadığımdan xatırlaya bilmirdim olanları. Yenə səhər gözümü açanda Amalı yanımda gördüm. Yatmışdı, üzü çox yorğun idi. Gözünü ətrafında xəttləri görəcək qədər yaxınımda idi. Nəfəs alıb verməsini belə eşidirdim. Yenə kənara çəkiləndə, gözü bağlı şəkildə “Qorxma, yeyən deyiləm səni” deyərək yüngül şəkildə gülməsinə reaksiya vermədim. Yuxulu olduğumdan əynimdəki paltarın gecə yatarkən geyindiyim paltar olmadığını fərqinə də gec vardım.
- Bu, mən...mən bunu geyinməmişdim.
- Hə, tərləmişdin və paltarını dəyişdirməliydim.
- Nə?! Nə dedin?!
- Dedim ki, tərləmişdin və paltarını dəyişməliydim.
- Nə haqla?! Sənə demişdim ki, mənə toxunma.
- Səsini yüksəltmə. Arvadımın soyuqdəymədən ölməsinə göz yuma bilməzdim.
Nəsə deməyimə imkan