qızdırma kabuslar görməyimə səbəb olurdu. Qarabasmalar məni artıq əldən salmışdı. Amal nə qədər təkid etsə də həkimə getməyə razı olmamışdım. Özünün də mənə toxunmağına izn vermirdim. Səhər oyandığımda Gülsüm xalanı yanımda görmədim. Başımı yavaşca qaldırdığımda Amalla qapıda söhbət etdiklərini gördüm. Ev sakit olduğundan nə danışdıqlarını eşidirdim.
- Həkim gətirəcəyəm bu gün, nə deyir desin. Nə yeyir nə içir
- Oğlum, onun xəstəliyi həkimlik deyil.
- Bəs nədəndir?
- Xiffət çəkir (fikir eləmək)
- Offff...neynim mən.
- Sən işdən icazə al bir müddət. Onu gəzməyə apar, çıxart bir yerlərə. Ailəsindən, yurdundan yuvasından didərgin düşümüş quş kimi çırpınır hər gecə. Aciz bədəni dözmür, qızdırma ilə çıxır bütün bu. Həm evdə ol, gözünün qarşısında. Sənə də öyrəşər.
Amal başını təsdiq mənasında yelləsə də, bu fikir mənim ürəyimcə olmamışdı. Amaldan qaçmaq istəyərkən indi ona daha yaxın olacaqdım. Onu nə görəmk, nə eşitmək istəmirdim. Sadəcə ailəmi düşünürdüm. Darıxırdım onlar üçün, dəli kimi darıxırdım. Yuxu tutduğundan söhbətlərinin ardını eşitməmişdim. Ayıldığımda otaq zil qaranlıq idi. Bütün tərləmişdim. Alnımda tərin muncuqlanıb axmasına oyanmışdım. Isti idi mənə, həm də çox üşüyürdüm. Pıçıltı ilə Gülsüm xalanı səsləsəmdə deyəsən məni eşitmirdi. Əlimi yatağın o biri tərəfinə atıb ona toxunaraq oyatmaq istədim, amma boş idi. Yenə səsləməyə cəhd etdim, amma halsızlıqdan, titrəmədən səsim çıxmırdı. Otağın işığı yanmasıyla gözlərimi qırpdım. Gözüz qaranlığa alışdığından ilk olaraq aça bilmədim, amma açanda Amalın alnımı sildiyini mənə kömək etdiyin gördüm. Zərrə qədər onu geri itələməyə halım yox idi. Bütün bədənim ağırıyrdı. O isə mənim üstümü örtür, qızdırmamı ölçürdü. Nəsə dərman verib yenidən yerimə uzatdı.. nəsə danışırdı, amma dərk edəcək vəziyyətdə deyildim. Səhər gün doğanda ayılmışdım. Günəş pəncərədən otağa düşürdü, üzümü döndərib amalı yanımda gördüm. Yenə iş paltarında yuxulamışdı. Günəş düz onun üzünə vururdu. Qadınların qsıqanacağı dərəcədə uzun