n və sıx kiprikləri günəşin şüasından qızılı rəngə çalırdı. Üzünün hər cizgisi görünürdü. Niyə bilmirəm, amma üzünün hər cizgisi yaddaşıma həkk olunurdu. Bu insan əsəbiləşəndə tamam ayrı cizgilər peyda olur, sakit olanda tamam ayrı. Neçə gündür keçməyən qızdırma düşünməyimə mane olurdu. Ondan necə ayrılacaqdım. Necə uzaqlaşacaqdım fikirləşə bilmirdim. ÖZümə söz vermişdim ki, arada olan bir tək bu evlilik bağını qıracaqdım. Nə qədər uzaqq olsa o qədər xoşbəxt olardım. Artıq Zaharı belə düşünmürdüm. Bütün bu olanlarda o da günahkar idi. Amalın nəfəsini birdən çəkməsində ayılacağını sezib tez gözümü yumdum. Ayıdlımı yoxsa yox, bilmirdim, çünki gözümü aça bilməzdim. Amma alnıma yaxınlaşan dodaqlarından doğru bildiyimi gördüm. Qızdırmamı yoxlayırdı. Pıçıltı ilə “çox şükür” dedi və saçıma sığal çəkməyə başladı.
“Tərsin biri, nolardı ki, hər şeyi zamanın axraına buraxsaydın, inad etməsəydin. Gerçəkləri bilsəydin neyləyərdin görəsən.” Bu ikinci dəfədir ki, amal hansısa gerçəklərdən danışır. Anlamadığım bir sirr var idi ortada. Nə sirri öyrənə bilmirdim. Yerimdə tərpənmədim. Oyaq olduğumu bəlli etmək istəmirdim. O isə yanımdan qalxıb hamam otağına keçdi. Özümü yenidən yatmağa məcbur edirdim. Yalnız onda nəsə düşünmürdüm. Amma yuxu tutmaq bilmirdi. Amal yenidən otağa girdi. İşə hazırlaşırdı bəlli idi. Onun üzünün şkafa doğru olduğunu görüb gözümü yavaşca açdım. Bilmirəm niyə, amma seyr edirdim, hər hərəkətini. Köynəyini çıxardanda isə özümdən asılı olmadan utandım. əzələli bədəni ilə düz qarşımda dayanmışdı. Gözlərimi yumub necə sıxmışdımsa mənə yaxınlaşan Amalı sezməmişdim. Alnımdan kiçik öpüş qondurub ehmalca saçıma sığal çəkib otaqdan çıxmışdı. Həmin an oyaq olduğumu bilmədiyi üçün şükür edirdim. Yoxsa utancımdan ölərdim. Bu gün özümü daha yaxşı hiss etdiyimdən ayağa qalxdım. Gülsüm xala evdə yox idi. Tibb bacısı olduğundan yaşlı bir xəstəyə baxırdı. Qadının evində heç kimi qalmayanda gecə onun yanında qalırdı. Əlimi üzümü yuyub güzgüyə baxanda gözlərimə inanmadım. Çox