arıqlamışdım. Bu bir neçə həftə məni tamam əldən salmışdısa qızdırma lap zəiflətmişdi. Nəhayət ki, aclıq hissini də yaşadım. Soyuducuya baxanda çeşid çeşid yeməklər gördüm. Gözlərimə həmin an işıq gəldi. Aralarında ən sevdiyim yeməyin, aşı görəndə isə lap sevindim. Səhər səhər aş yeyirdim. Kənardan baxan olsaydı dəli olduğumu deyərdi, amma həm çox sevirdim həm çox ac idim. Həm də etriaf etməliyəm çox dadlı idi. Gülsüm xalanın qapını açıb mətbəxə qədər gəlməsindən bixəbər idim. Başım o dərəcə yeməyə qarışmışdı. Ağzım dolu onu görəndə bir anlıq boğuldum.
- Can, hamısı sənin mənim balam. Nəhayət səni ayaq üstə gördüm. Şükür. Yaxşısan.
Ağzım dolu olduğundan eləcə gülümsəyib başımı hə mənasında təsdiqləmişdim.
- Çox şükür, ye quzum mənim. Əldən üzülmüsünüz ikinzidə. O orada sən burada.
Budur işathım yenə pozuldu. Amalı hər an xatırlatmaq məcburiyyətindəydilər? Niyə bir anlıq unutmağıma izn vermirdilər. Yeməyi yavaşca kənara çəkib ağzımdakıları udmağa çalışdım. Boğazımda elə bil yekə nə isə düyümlənmişdi. Gülsüm xala ana nəvazişi ilə saçımı sığallayırdı. Qapının açılmasına, Gülsüm xala gülərək “Amal da gəldi” deməsiylə isə axırıncı udduğum tikə də boğazımda qaldı. Bu adam bir az olar çıxmışdı, niyə qayıtdı deyə düşünərkən Gülsüm xala ilə söhbətindən mağazaya alış verişə getdiyini anlamışdım. Ümumiyyətlə Amal səhər tezdən oyanırdı. İşdə olmadığı günlər belə mütləq səhərlər ya qaçara ya idmana gedərdi.
- Nə tez oyanmısan?
- Hə, mən də gəldim ki, yemək yeyir. Axır ki, dilinə bir şey dəydi. İstəyirsən sənə də çəkim.
- Səhər tezdən aş?
Onların arasında gedən bu dialoqa biganə qala bilməyib mən də gülümsündüm. Doğrudan da səhər tezdən aş yeməyim çox qəribə görünürdü.
Amal süfrəyə əyləşib başını qaldırmadan çayını içirdi. Arada bir baxışlarını hiss etsəmdə görməməzlikdən gəlirdim.
- Yaxşısan?
- Hə.
- Onda bu gün gedək içərişəhərə.
- ....
- Xalam da gələr, onun üçün də dəyişiklik olar.
- Ay bala, mənim nə işim var. Siz gəncsiniz gedin gəzin.
- Yox,