, siz də gəlin.
Əslində çölə çıxmağı çox istəyirdim. Amma tək Amalla yox. Gülsüm xala gəlməsəydi mən də getməyəcəkdim. Amal bunu sezmişdi ki, o da mənə baxaram Gülsüm xalaya gəlməsini dedi. Baxışlarda yenə də məyusluq var idi. Bu adam məndən nə gözləyirdi hələ də anlamırdım. Az qala bir ay olacaqdı evliydik, hələ nə bir xoş söz, nə bir xoş üz göstərməmişdim. Həqiqətən bu qədər səbrli olması məni çox təəcübləndirirdi. Uzun zmanadır çölə çıxmadığımdan hava mənə yaxşı gəlmişdi. Əynimdə sare olduğundan bütün diqqətlər üzərimdə idi. Yaxınlaşan turust zənn edib ingilis ya da farsca nəsə deməyə çalışırdılar. Azərbaycan dilində cavab verəndə isə təəcüblənirdilər. Amal bunu görüb hər dəfə yaxınlaşıb qolumdan tutub kənara çəkirdi. Əsəbiləşmişdi bəlli idi.
- Sən ən yaxşısı sareni evdə geyin.
- Istəmirəm. Mənə xoşdur.
- Camaatın diqqətidə olmaq xoşuna gəlir?
- Başa düşmədim. Camaatdan mənə nə. Elə camaatı düşünüb bu günə qalmamışammı?
- Şəms, yenə başladın?
- Nə vaxtsa bitirmişdim? Mən xatırlamıram.
Amal necə qolumdan bərk yapışıb kənara çəkdisə ağrıdan səsimi yüksəltdim.
- Burax, incidirsən!
- Sənin dərdin nədir?
- Burax qolumu!
- Sual verdim sənə.
- Amal, oğlum bura yeri deyil. Burax qızı. Nə söhbətiniz varsa evdə edərsiniz.
Gülsüm xalanın araya girməsiylə ikimiz də susduq. Artıq nə həvəs qalmışdı gəzməyə nə bir şey. Evə gələndə maşının güzgüsündən Amala ara bir baxanda gözlərindəki hiddəti görürdüm. Bu bir az da məni qorxudurdu. Ilk dəfə idi ki mübahisəmiz düşürdü. Evə çatanda Gülsüm xala ilə mən maşından düşən kimi sürətlə maşını sürüb getdi. Gülsüm xalanın ilk dəfə idi ki, mənə məyus baxdığını gördüm. Sanki o da məni günahlandırırmış kimi. Narahat halda içəri keçdi. Evə keçən kimi bir künc axtarırdım ki, gizlənim. Həmin anda evim üçün çox darıxdım. Eyvan mətbəxd idi deyə keçə bilmədim. Gülsüm xalanın gözünə görünmək istəmirdim. Odur ki, otaqda şkafla divar arasındakı boşluğa oturub özüm üçün yenə gizlənmişdim guya. Necə olubsa orada məni yuxu