a bilmirdim, ağlamamaq üçün özümü zorla tuturdum. O isə dayanmadan boyunmu öpür, nəfəsini bədənimdə gəzdirirdi.
- Burax məni
- Qorxma
- Istəmirəm burax
- Şəms, inad etmə
Yenidən dodaqlarımdan öpmək istəyəndə ağızmdan çıxan kəlmə o anda hər şeyi bitirdi. Və hər şeyi başlatdı.
- Nədir yoxsa öz arvadına təcavüz edəcəksən? Amalın əsəbi hallarını görmüşdüm, amma bu sözüm onu başqa cür əsəbiləşdirmişdi. Kimi əsəbiləşdirməzdi ki? Özümdə ağ elədiyimin fərqindəydim. Amma nə olur olsun mənə toxunmasını istəmirdim. Amal üzərimdən qalxıb sərt baxışlarla mənə baxdı. Yatağın yanında dayanan gecə lampasını əlinə alıb necə divara çırpdısa mən qorxub yataqda dizlərimi yığıb küncə çəkildim.
- Sənin dərdin nədir? Hə, deyə bilərsən? Sən mənim arvadımsan başa düşürsən? Yaxşı başda dinmədim, səbr etdim. Yuvasından, ailəsindən ayrı düşüb dedim susdum, qorxur deyib yenə göz yumub susdum. Sevmir, zamanla öyrəşər deyə səbr etdim. Bir aydan çoxdur sən neynəməyə çalışırsan anlamıram. Yaxşı sevmirsən, anlayıram. Amma bu dərəcədə iyrənmək! Neynəmək istəyirsən sən? Hə? Səninləyəm danış!
Amal danışdıqca səsini yüksəldirdi, mənim ağladığımı görüb əlini şkafın yanındakı güzgüyə çırpdı. Güzgü cilik- cilik olmuşdu. Təbii ki, əlidə qan.
- Şəms, ağlayıb məni dəli eləmə, danış!!! Nə istəyirsən sən!!
- Qışqırma!
- Adamda səbr qoymusan bəyəm! Mənim də səbrimin tükəndiyi yer var.
- Sənə yalvarmamışdım mənə elçi düşəsən!
- Lənət şeytana!! Lənət şeytana! Hələ də onu sevirsən hə?
- ....
- Cavab ver!
- Sənə qalmayıb!
- Şəm, məni dəli eləmə! Sualıma cavab ver! Sevirsən onu!
- Nə istəyirsən axı? Özün bilirsən ki, bu izdivaca niyə razı olmuşam!
- Hə, bilirəm. Amma nə vaxta qədər? Əgər mənə zaman desən səbr edərəm.
- Istəmirəm səni..başa düşürsən, istəmirəm. Sevmirəm, sevməyəcəyəm də.. Əl çək. Çıx get. Istəmirəm!!!! Hə iyrənirəm səndən uzaq dur!!
Özümdə fərqində deyildim nə dediyimin. Amma o an artıq hər ikimiz coşmuşduq və bir birimizi incidəcək sözlər deyirdik. Amal otağın