qapısını çırpıb çıxdı. Yerimdə dik atıldım. Elə bil həmin an ev silkələndi. Ağlaya ağlaya ayağa qalxıb şüşə qırıntılarını toplamağa başladım. Yer bütün qan idi. Həyətə açılan qapı açılmadığından bildim ki, evdədir. Özümü saxlaya bilməyib şüşə qırıntılarının yanındaca çöməlib ağlayırdım. Amal məni pis vəziyyətə saldı. Doğrudan mən nə istəyirdim? O insan mənə heç kim inamazkən sahib çıxdı. Ailəmi xilas etdi söz söhbətdən. Zaharın eləmədiyini o elədi. Amma mən...indi isə nə olacaqdı, bundan sonra necə eləyəcəkdim heç bilmirdim. Indiyə qədər onsuzda bilmirdimsə indi lap çıxılmaz vəziyyətdə qalmışdım. Amal Zaharı sevib sevmədiyimi soruşur. Bilmirdim.. artıq nəyi kimi sevdiyimi bilmirdim. Indi sadəcə hamıya nifrət edirdim içi mən qarışıq. Elə ən çox da özümə. Həm öz həyatımı həm başqalarının həyatını məhv edirdim. Bütün bunlar beynimdən keçərkən Amal yenidən içəri keçdi. əlini sadəcə əski ilə bükmüşdü. Bütün əsirdi. Yenə canıma qorxu düşdü. Mənə baxmadan sakit amma bir o qədər sərt tonla danışmağa başladı.
- Yaxşı... qoy elə olsun. Madəm istəmirsən biz də səni istədiyinə çatdırarıq.
- ......
- bir iki ay sonra qayıdarsan evinə, sevdiyin şəxslə ailə qurarsan.
Boğazım qurudu o an. Bu insan nə danışır, nə qayıtmaq? Məni ailəmi xilas etdi ki, indidə lap biabır eləsin, ölümün ağuşuna atsın.
- Narahat olma. Sənin adınla bağlı heç nə olmayacaq. Sadəcə zaman keçsin bir az. Yoxsa şübhələnəcəklər. Elə ailənədə, xalamada deyərsən ki, Amal mənə xəyanət etdi. Heç kim sənə toxunmaz, günahlandırmaz.
Son dedikləri qulağımda cingildədi. Otaqdan çıxsa da arxasınca baxa- baxa qalmışdım. Yenə bu insan mənim həyatımı xilas edirdi, özü də öz həyatını təhlükəyə ataraq. Yenə məni düşünüb addım atırdı. Bütün ailəm qarşısında özünün adını pisləyəcəkdi. Mənə xəyanət etdiyini deyəcəkdi. Bu oğlan deyəsən xəbərsiz idi ki, onu ölüm də gözləyə bilər. Nə qədər pislik etsəm də ona ölüm arzulamazdım. Heç vaxt. Hələ üstəlik adını mənə görə pisləməsi, ailəmin gözündə bu qədər yüksəlmişkən özünü