ə ürəyindən.
- Anan buradadır o da danışmaq istəyir. Mənə bax dediyim kimi Şəmsparə olma. Sən günəşsən, günəşdən bir parça yox. Eşitdin.
- Hə ata eşitdim.
Anamla və babamla danışdıqdan sonra atamın sözünü yenidən düşündüm. Bu insan ailəmə məndən doğma idi az qala. Evdə heç kimin olmadığından, atamla danışdığımdan əhvalım düzəlmişdi. Ilk dəfə idi ki, evə diqqət yetirirdim. Moskvada Amalın yaşadığı evin divarlarında gördüyüm rəsmlərdən burada da var idi. Hər birinin altında imza. N. A dlya tebya (sənin üçün) Hər kim idisə Amal üçün xüsusi çəkmişdi hər halda. Evdə darıxdığımdan evi yığışdırmağa başaldım. Özümü necə işə vermişdimsə axşamın düzdüyünü görməmişdim. Gülsüm xala yeməyi hazırlayıb getdiyindən artıq işim qalmamışdı. Stulun başında Amalın ütülənməmiş köynəklərini görüb ütüyə də əl atdım. Mən onları ütüləyərkən Amal gəldi. Nə əcəbsə bu gün daha tez gəlmişdi. Neçə gün sonra ilk dəfə idi üz- üzə gəlirdik. Məni onun paltarını ütələyərkən görüb “deyəsən, həyat yoldaşı roluna özünü çox həsr etmisən. Bu qədərinə ehtiyac yoxdur” deyib əlimdən köynəyi dartıb aldı. Pis oldum. Həm də çox. Mən sadəcə təşəkükr naminə eləmək istəyirdim. Gülsüm xalanın vəziyyətini demək üçün otağa girdiyimdə isə Amal köynəyini çıxartımşdı. Onun bədənini qarşımda görəndə özümü itirib başımı aşağı saldım.
- Şşeyy.. bağışla..
Heç nə demədən. Hətta üzümə belə baxmadan köynəyinin düymələrini bağlaya bağlaya yanımdan keçdi.
- Xalam bu gün gəlməyəcək.
- Hə, bilirəm, dedi..
- Mən gedirəm. Hər halda qorxan deyilsən.
Çaşıb qalmışdım. Yəni bu insan indi məni gecə boyu evdə tək qoyub gedəcəkdi?
- Xəstəxanada olacağam. Nəsə lazım olsa....təcili lazım olsa zəng edərsən. Evdən çıxmışdı. Donub qalmışdım. Bu insan çox dəyişmişdi.. Sözlərim ağzımda qaldı. Həm də...həm də incimişdim davranışından.. haqqım yox idi, amma niyəsə incimişdim. Gecə boyu tək evdə çox darıxırdım. Amalın kitablarını ələk vələk edirdim. Əslində bu peşə mənə heç də yad deyildi. Bir anlıq gülümsədim.. görəsən Amal bilir