götürməz. Sahibi bir olsun gərək.
- Çox gözəl idi.
- Gəlin gecikirik.
Gənc bələdçinin sözünə əhəmiyyət verməyərək atın arxasınca baxırdı. Elə atı çapan gəncin baxışları da gözünün öndündən getmirdi. Qəzəbli baxışlar idi. Bir anlıq çəkindi belə.Axşam tərəfi yığıncağa getmək üçün hazırlıq edən Əzizə anasının otağa daxil olması ilə qarşısına qaçdı. – Ana, şəms yenə yoxa çıxıb. Neçə saatdır yoxdur.
- Gəldi, Allahın bəlası. Bu qız məni öldürəcək axırda. Qız deyil oğlandır elə bil.
- Ohh çox şükür. Vallah bu qıza bir gün nəsə olacaq deyə tikan üstündə otururuq. Niyə anlamır bunu?
- Mən gəldim anaların gözəli bacıların ən şirini.
- Şəms! Haradasan sən?
- Ana, mən uşaq deyiləm.
- Ay qızım elə dərd də orasıdır ki, sən uşaq deyilsən, amma özünü uşaq kimi aparırsan. Cavan qızssan sən. İndi sənin geyinib keçinib....
- Ərə gedən vaxtıdmıdır hə?
- Sözümü kəsmə.
- Bağışla.
- Dodağını elə büzmə...elə məsum baxışla aldada bilməyəcəkən bu dəfə.
Şəms isə balaca uşaqlar kimi bacısının qolları arasına qısılmış, məsum sifət almışdı. Anası onun bu simasına dözə bilmirdi heç vaxt. Qəzəbi həmin anda keçirdi.
- Demədim elə eləmə. Offf gəl bura əli qız. Şəms cəld anasının qolları arasına atdı özünü. – Canım anam. Birdənəm.
- Yaltaqlanma. Gedəcəyik bu gün yığıncağa. Atan dedi. O da gəlir.
- Atam gedirsə gedərəm.
- Demək atanı məndən çox istəyirsən.
- Sən də Əzizəni məndən çox istəyirsən.
- Aaaa o nə sözdür.
- İncimirəm, mən də onu hamıdan çox istəyirəm.
Otaqda olan hər kəs bu sözə gülmsünüb Şəmsi qıdıqlamağa başladı.
Əbdül kişi hazırlığın bitirmiş Abdulla bəyin otağına gəlmişdi. Bu günki yığıncağa o da gələcəkdi.
- Abdulla bəy.
- Gəl oğlum.
- Xanımlarda hazırdır. Gedə bilərik.
- Gəl əyləş sənən sözüm var.
- Nəsə olub?
- Yox. Narahat olma, xeyir işdir.
- .....
- Əzizə üçün elçi düşüblər. Yaxşı ailədir.
- Kimlərdəndir.
- Musandamdan şeyx ailəsi.
- Musandam. Uzaq deyil ora?
- Hə bir az uzaqdır. Amma çox yaxşı ailədirlər.
-