qalmadı, hətta mənim ən böyük arzumu, təhsil almaq arzumu belə gerçəkləşdirdi. Təsəvvür elə mən ailə quranda 18 yaşındaydım. Sahib əlindən gələni elədi ki, mən təhsilimi bitirim diplomumu alım. Dərslərə zaman ayıra bilmərəm deyə uşağımızın olmasını belə istəmədi. Ailəsi nə qədər qarşı çıxdı buna, amma o dinləmədi. Sırf mən xoşbəxt olum deyə. Mən bu insanı necə sevməyim Şəms?
Sara məni təəcübləndirmişdi. Danışdıqları məni az qala yerin dibinə soxub çıxardırdı. Mənimlə yaşıd idi, amma məndən daha məntiqli danışırdı. Düz deyirdi əslində sevgi dediyin şey bu deyildimi? Halbuki Zahar Saranın dediyi quru sözdən başqa heç nə eləməmişdi..
* * *

- Mən gedim artıq, balaca sabaha qədər yatacaq narahat olma. Dediyim otları al qarışdır çayına qat. Daha rahat diş çıxardacaq.
- Çox sağol Şəms. Həm xoş söhbətin üçün, həm yardımın üçün.
- Sən də sağol. Nə vaxt lazım olsa mən evdəyəm, çağır çəkinmə.
- Sən də nə vaxt istəsən gəl. Burada Gülsüm xalagildən başqa bir tanıdığım yoxdur. Səninlə vaxt keçirmək xoş oldu.
Sara ilə sağollaşıb aşağı düşəndə yadıma düşdü ki, açarı özümlə götürməmişəm. Saat artıq 4 idi. Bütün qonşular da yatmışdı. Yenidən geriyə, Saragilə dönməkdən başqa çarəm yox idi. Yenidən pillələri qalxacaqdım ki, qapı ani açldı. Amal əlində telefon kiminləsə danışa danışa çıxırdı. Məni görəndə donub qaldı. Ardınca telefonda – tapııldı, ehtiyac qalmadı, çox sağolun, bağışlayın gecə vaxtı narahat etdik sizi” axırıncı sözləri mənə baxıb elə hiddətlə dedi ki, içim titrədi. Əlində telefonu bağlayıb qolumdan tutub qışqırması bir oldu.
- Hansı cəhənnəmdəsən sən?
Onun üstümə elə bərk qışqırmağına gözlərim doldu. Səsə yəqin ki, bütün qonşular ayılmışdı. Özü də bunu anlayıb necə evə itələdisə ani olaraq yerimdə büdərdim. Bu insan elə bil vəhşiləşmişdi.
- Sənin xəbərin var saat neçədi? Çöldəki təhlükələrdən xəbərin var? Başa düşdük də istəmirsən. 2 ay da səbr edə bilmirsən.
Mənə danışmağa imkan vermədən dil dil ötürdü
- Sən...sən nə ağılla bu saatda evdən