, yenə üzümü çevirib? ona baxmadan “Yooo...danışırıq, niyəki?”
- Nə olur olsun Amal heç vaxt evə gəlməməzlik eləmirdi. Mənim işim deyil. Bağışla ki, qarışıram. Amm çox narahatam. Sz hələ təzə evlisiniz. Ola bilər aranızda kiçik anlaılmazlıqlar olsun. Gərək ikniizdə bir -birinizə güzəşt edəsiniz. Biriniz od olanda biriniz su olun. Amal kobudluq edə bilər, amma inan ürəyi o qədər həssasdır ki.
- Nrahat olmayın hər şey qaydasındadır.
- Onda niyə hər gün, gündə az qalır yüz dəfə mənə zəng vurub sni soruşur.
Nə deyəcəyimi bilmirdim. Amalın bu qədr diqqətli olması məni incidirdi. Axı niyə bu insan biganə olmur, niyə kobudluq etmir mənə, niyə mənə nifrət edib heç nəyi vecinə almır. Məni bu şəkildə yerdən yerə vururdu əslində. Kobud olsa, acılasa cavab verər ürəyimdən tikan çıxardardım. O isə mənə görünümür, səsini belə eşitdirmir ki, mən rahat olum. Qərar verdmişdim bu gücə artıq onunla danışmalıydım. Gülsüm xala uşaq deyildi. Hər şey aydın aşkar ortada ola ola ondan nəsə gizləmək gülməlidir. Gecə nə qədər Amalı gözləsəmdə gəlməmişdi. Gecə saat 2 də telefonun səsinə ayıldım. Bir anlıq qorxsamda telefonda Saranın adını yazıldığını görüb cəld açdım.
- Sara?
- Şəms, qurban olum kömək ol, Kamil...Kamil..
- Sakit ol ağlama, nə olub?
- Bilmirəm. Nəfəs almır. Şəms, oğluma nəsə olub.
Evdən nec çıxdım, Saragilə necə getdim bilmirdim. Kamil Saranın qucağında göm göy göyərmişdi. Uşağın ağzından qırıq qırıq nəfəs aldığı eşidilirdi. Sara da övladından fərqlənmirdi. Qorxudan rngi qaçmışdı. Kamili qucağından alıb yoxlamağa başladım.
- Təcili yardım çağırmısan?
- Hə..
Balacanın ürək döyüntüləri olduqca zəif idi. Get gedə əli ayağı buz kəsrdi. İlkin yardım göstərmək üçün limdən gələni edirdim. Sara şokda olduğundan nə sual verirdimsə fərli cavab vermədiyinən bir az ehtiyyat edirdim. Təcili yardım maşını gələndə isə Sara Kamili qucağıma verib “o öldü hə” deyə sakitcə geri geri çəkildi. Bəlli idi ki, nə baş verdiyini dərk etmir.
- Sara, özünə gəl.
- O öldü..öldü..
-