Sara!
- Şəms, bax öldü o.
Həkimlər Kmili qucğımdan alıb maşına aparanda Saraya məcbur bir sillə çəkdim. Onu şokdan ayıltmalıydım. Sillənin təsirindən diksinib ağlamağa başladı.
- Öldü... o öldü.. mənim balam öldü!!
- Sara! Sra mənə bax! O Yaşayır, yaşaycaqda söz verrəm sənə!
Sara söz versəmdə özüm də Kmil üçün bərk qorxurdum. Hqiqətən ona bir şey olsaydı Sara məhv olardı. Çox bağlıydı övldına. Hər ana kimi. Xəstəxanya çatdığımızda hkimlər onu nəzrətə götürdü. Sara hələ də çokdan qışqırıb ağladığı üçün ona da sakitləşdirici vurub yatırtdılar. Dəhlizdə iki palata arasında qalmışdım. O baş bu baş gedib gələndə adımın tanış səs tərəfindən səslənməsinə dönüb baxdım. Bu Amal idi. Amalın çalışdığı xəstəxanay gəlmişdik.
- Şəms, burada neynirsən? Nəsə olub? Yaxşısan?
- Dur, təlaşlanma, yaxşıyam
- Haran ağrıyır?
- Amal, sakit ol mən yaxşıyam.. sakit ol.
Amal elə təlaşla davranırdı ki, qeyri- ixtiyari əlindən tutub sakitləşdirməyə çalışdım. O da gah əlimə gah da mənə baxıb susdu. Onun əlimə baxmağı ilə tez geri addım atıb əlimi çəkdim. Qəribə olmuşdum. Utandım deyə başımı salıb danışmağa başladım.
- Kamilə görə gəlmişdik. Vəziyyəti yaxşı deyil. Sara da şokdadır..
- Nə olub?
- Mən Astmadan şübhələnirəm, amma hələ həkim çıxmayıb. Bilmirəm dəqiq. Körpəni görsəydin, rəngi gömgöy idi. Nəfəs almırdı. Ürək döyüntüləri də zəifləmişdi. Saranı görsəydin.. əgər ona bir şey olsa Sara....Sara dözə bilməyəcək.
Amala olanları danışdıqca mən də nə baş verdiyini yeni yeni dərk edirdim. Və məni də ağlamaq tutdu. Özümdən asılı olmadan hıçqırırdım. Amal yaxınlaşıb çiynimi qucaqlayıb sakitləşdirməyə çalışırdı. Rahatlamışdım. Bu insanı ilk gördüyüm gündən bu günə ondakı dəhşətli dərəcədə olan hüzuru indi də hiss etmişdim.
- Sakit ol, ağlama. Mən indi maraqlanaram.. İkisi də yaxşı olacaq, amma ağlama sən.
Amal palataya keçəndə yerdə çöməlib onu gözləmyə başladım. Palatadan həkimlə çıxıb söhbət edə edə mənə yaxınlaşırdılar.
- Amal.
- Gəl, Şəms.
- Körpəyə ilk yardımı