da özünü axmaq yerinə qoyurdu. Amalın otağına doğru gedərkən birdən ağlıma gələn sualı ona verdim.
- Sən ürək şöbəsində çalışırsansa burada nə işin var idi.
- Heç...olur arada burada pasiyentlər.
- Suala duruxaraq cavab verməsi ilk başda şübhəli gəlsədə sonra düşdündüm ki, niyə də olmasın. Uşaqlar arasında ürək xəstəsi olanlar da ola bilər. Amalın otağı olduqca geniş idi. Xəstəxanada ən yaxşı ürək cərrahı olduğu üçün ona ən yaxşı otağı vermişdilər. Divarlarda diplomlar, sertifikatlar, təltiflər asılmışdı. Az qala amalın yaşından çox idi sayı.
- Bunların hamısını qazanmağa necə vaxt çatdırmısan?
Amal dodaqlatı gülümsünüb - “kim dedi ki, mən cavanam ” deyə cavablandırdı.
- Elə dedin ki, elə bil 60 yaşın var.
- Bəlkə də daha çox
- Onda ürək cərrahı yox plastik cərrahsan sən.
Ikimizdə gülümsündük. Tanış olduğumuz gündən bu günə ikinci dəfə idi ki, normal söhbət edirdik. Birinci dəfə isə sadəcə qonaq kimi gəzdirəndə baş vermişdi bu.
- Gələcəkdə işləmək istəmirsən?
- əlbəttə istəyirəm. Diplomumu anam cehiz sandığıma qoysun deyə almamışam.
- Nə əcəb uşaq həkimi?
- Uşaqları çox sevirəm. Onlara necə yardım edə bilərəm deyə çox düşünmüşdüm, qərar verdim ki, sağlamlıq baxımından onlara yardımcı ola bilərəm. Indi növbə mənimdir. Niyə ürək cərrahı?
- Nə bilim. Elə belə.
- Elə belə olmaz. Həkimlik peşəsi elə belə seçilməz. Hələ ürək həkimi. Özü də işinin peşəkarı..
- Həəə.. həəə çox çox.. o dərəcə peşəkar ki, öz ürəyinə çarə tapa bilmir.
Amalın yerində yastlanıb düz üzümə baxaraq məyusluqla bu sözü deməsi mənim əhvalım yenə dəyişdi. Çox pis oldum. Amma hələ də inanmaq çətin idi mənə. Bu mümkün deyildi. Birini tanımadan bu qədər.....beynimdən fikriləri dağıtmaq və söhbəti dəyişmək üçün ayağa qalxıb, - “Sara oyanar, gedək yanına”
Amal heç vəziyyətini dəyişmədən ayağa arxamca gəldi. Qapının dəstəyinə biz açmadan açılmışdı. Qarşimda gənc və olduqca cazibədar xanımı dayanmışdı. Məni kənara itələyərək, heç üzümə belə baxmadan Amalın yanına keçdi.
-