- Bilmirəm. Qızı o qədər uzağa vermək....Həm tanımırıq.
- O barədə narahat olma. Sən də tanıyırsan. Xatırlyırsansa iki il əvvəl bizə gəlmişdilər. İşlə bağlı.
- Hə...həə... xatırladım. Çox ailəcənab ailədir.
- Elə, əsli nəcabətlidirlər də.
- Nə bilim. Əzizədən də soruşmaq lazımdır.
- Əlbəttə, amma səndən həsini almamış qıza demək istəmədim.
- Onda yığıncaqdan sonradanışarıq.
- Hə bir də Əbdül. Unutmuşdum az qalsın. Qonaqların arasında bir nəfər Azərbaycandan gəlib.
- Doğrudan? Bu lap əlaoldu ki.
- Hə, doğma dilində danışarsınız. Düzdür Şəmslə onsuzda bütün günü öz dilinizdə danışırsınız. Mənim də ürəyim partlayır. Nə yalan deyim qısqanıram .
Abdulla və Əbdül bu sözə gülümsünüb otaqdan çıxdılar. Yığıncaqda qadınlar və bəylər bir toplaşmışdı. Ərəb dili,ingilis dili, rus dili qarışmışdı bir birinə. Şəms atasının yanından Əzizə isə anasının yanından bir dəqiqə belə olsun ayrılmırdılar. Şəms atası ilə söhbət edərkən qonaqlar arasında azərbaycanlı biri olduğunu öyrənmişdi. Həvəslə ata bala onu axtarırdılar. Şəms bir neçə il əvvəl Bakıya getmişdi. Uşaq vaxtı isə atası ölkəsindən ötəri darıxanda onunla bir Azərbaycana Bakıya gəlirdi.
- Ata, haradadır axı?
- Bilmirəm bir azdan onlarla tanışlıqda bilərik. Sən de görüm haradaydın bu gün? Ümid edirəm Berika ilə deyildin.
- Ata,xahiş edirəm. Ondan mənə ziyan gəlməz.
- Qızım axı xahiş etmişdim. Ondan uzaq dayan.
- Amma ata..
- Söhbət bitdi. Həyətdə dolan nə qədər istəyirsən, amma çölə olmaz.
- Ata nə olar. O azaddır. Həyət üçün, bağlı yer üçün deyil.
- Dedim ki, söhbə t bitdi.
- Ata!
- Gəl gedək, qonaqları tanıdırlar.
Əbdül Şəmsin əlindən tutaraq mərkəzə gəlir. Qonaqların əksəriyyəti Moskvadan gələnlər idi. Adlarından bəlli idi ki, milliyyətcə də ruslardır. Amma aralarında birinin adı çəkilən kimi Şəms və atası bir birinə baxıb gülümsədilər. Nağızadə Amal. Başını təvazökar şəkildə əyib özünü təqdim edən gənc həkim baxışlarını qonaqların üzərindən tez çəkib özünü kənara verdi. Əbdül kişi kənara