Şəms. Şəms, bu xanım isə sənin həmkarındır. Bizim xəstəxananın pediatrı Nadya.
- Məmnun oldum.
Əlimi uzatsam da Nadya xanım deyəsən hələ də şokdan ayılmamışdı ki, bir əlimə bir mənə bir də Amala baxıb ağzı açıq vəziyyətdə dayanmışdı.
- Mmm...əəəndə..Mən evləndiyini bilmirdim.
- Yəqin deməyi unudub. Təzə evlənmişik, hələ öyrəşməyib.
Sözləri kinayə ilə deməyimi Amal sezmişdi, dönüb mənə təəcüblə baxsa da mən özümü toparlayıb gülümsəyərək, gedək artıq, Sara...
- Hə, hə gedək. Görüşərik Nadya?
Dəhlizdə necə sürətlə gedirdimsə Amalın qolumdan tutması ilə ani ona çırpıldım.
- Ey, yavaş. Hara qaçırsan.
- Bağışla, Saraya görə narahatam. Oyananda yanında olsam yaxşıdır.
- Ona sakitləşdirici vurublar. Hələ yatar. Nə oldu sənə birdən?
- Heç nə? Nədir ki?
- Nə bilim, birdən əhvlaın dəyişdi.
- Yox... sənə elə gəlib.
Əhvalım dəyişibmiş... dəyişərdə, camaatın qızı az qala ağzının içinə girəcək..tövbə tövbə..
- Nəsə dedin?
- Yooo.. sənə elə gəldi..
- Yaxşı.
Amal önümə keçib xəstəxanada özündən razı tərzdə elə yeriyirdi ki. ətrafından keçən bütün tibb bacıları ağızları qulaqlarında onu salamlayırdılar. Offf Şəms off... Sənə nə axı, sənə nə.. baxsınlar da..
- Şəms!
- Hə..
- Səni çağırıram bayaqdan.
- Fikrim getmişdi.. bağışla..
- Sən dəqiq yaxşısan?
- Yaxşıyam dedim.. Nə dəqiqə başı soruşursan?! Həm sənin işin varsa get.
- Işim yoxdur. Olsa gedəcəyəm.
- Nadya xanım gözləyər.
- Heç nə olmaz. Bir azdan gedərəm. Sən Saranın yanına keç, mən bir də Kamilə baxım.
Nadyanın adını çəkəndə Amalın üz mimikasına baxsamda heç bir dəyişiklik görmədim. Deyəsən yanlmışdım. Bu qadına qarşı zəifliyi olsaydı ən azından nəyəsə tərəddüd edərdi. Bəs onda Amal gecənin bu vaxtı xəstəxananın bu şöbəsində nə gəzirdi. Axı Nadya burada çalışırdı. Offf. Yenə boş boş düşüncələr beynimi yeyirdi. Sənə nə deyə öz özümə təkrara etsəmdə insanam.. maraq bürüyür sadəcə deyə özümə təsəlli də verirdim. Sara hələ ayılmamışdı. Onun yanında bir az oturub Kamilin yanna getməyi