i qərara verdim. Gecə növbəsində olan tibb bacılarından və bir iki həkimdən başqa demək olar ki dəhlizdə heç kim yox idi. Kamilin yatdığı palataya girib yanına keçdim. Körpənin rəngi özünə qayıtmışdı. O qədər məsum, o qədər saf idi ki, insanda daim onu qorumaq instikti yaradırdı. Alıb içini yarıb ən gizli yerə qoyasan. Heç kim , heç nə ona zərər verməyə. Necə olmuşdusa yatağının baş ucunda yuxuya getmişdim. Gözümü açanda isə Kamili görmədim. Qorxudan əllərim yanıma düşdü. Bədənim əsdi bütün. Ayağa qalxıb dəli kimi otaqda fırlanmaya başladım.
- Sara..Sara!
Dəhlizə çıxamq istəyirdim ki, kiməsə dəydim.
- Ay, bağışlayın.. yaxşısınız
- Kamil.balaca hanı?
- Anasının yanındadır. Ayıldı, yanına apardıq.
- Şəms!
Orxanla söhbət edəndə Amalın səsinə dönüb ona tərəf getdim.
- Kamil ayılıb.
- Hə bilirəm.
- Şəms xanım yatırdı deyə oyatmaq istəmədim.
Amal əlimi tutub elə sıxdı ki, elə bil qıracaqdı. Orxan qalan hər şeylə özüm maraqlanacağam, sağol.
- Yaxşı, görüşərik Şəms xanım.
- Sağol Orxan.
Amal mənə danışmağa imkan vermədən səsini yüksəldib Orxanla sağollaşdı.
- Barmaqlarımı qırdın, burax.
- Sən də qırdırma.
- Nə?
- Xoşun gəlir onun ətrafında dolaşmasından?
- Amal, dəli dəli danışma. Mən nə bilim. Kamilin yanında yuxuya getmişdim, o da girib otağa. Qapını bağlamalıydım?
- Lazım gəlsə hə.
- Biz xəstəxanadayıq. Həm sən mənə deyəcəyinə özünə bax. Ən azından Orxan mənimlə əzilib büzülüb danışmır. Yoxsa ki, Nadya elə səninlə məsafə saxlayırdı.
- Nadyanın bura nə dəxli
- Orxanın nə dəxli varsa onun da dəxli var.
əslində heç birinin bu söhbətdə dəxli youydu, çünki söhbət dəxilsiz idi. Biz gerçək ər arvad kimi qısqanclıq edir, mübahisə edirdik. Ikimiz də deyəsən hər şeyin fərqinə varıb özümüzü toparlayıb susduq.
- Sara yaxşıdır. Sən yanına get.
- Sən hara gedirsən?
- Mən burada olacağam. Səni taxi ilə yola salaram
- Yox.
- ....
- Yəni.. mən Saranın yanında qalacağam.
- Dedim ki, Sara yaxşıdır.
- Onda sən də gəl.
- ...
- Gülsüm