ə dişlərini qıcayır. Amma eyni zamanda da məsum.. ona baxanda Amal gözünü birdən açdı. Özümü itirdim və əyləşdiyim divanın küncündən yerə yıxıldım. Amal isə ilk olaraq heç bir reaksiya verməsə də sonradan ürəkdən gülməyə başladı. Mənsə qızarmışdım. Amma mən də özümü sıxsamda gülürdüm. Yerimdən qalxıb: - yeməyi hazırlayım – deyib qaçdım. Amalın səsi isə evi bürümüşdü. İlk dəfə idi ki, onun belə güldüyü görür və eşidirdim. Mətbəxdə üzümü tutanda yanaqlarımın od tutub yandığını hiss etdim. Istilik basmışdı məni.. heç vaxt bu qədər pərt olmamışdım. Süfrəni hazırlayıb onu çağırıb çağırmamaqda tərəddüd edirdim. Özü gəldi. Az əvvəl gülümsəyən təbəssümünün daha yüngül forması ilə süfrədə əyləşib :- əlləriə sağlıq – deyib çayından br qurtum aldı. Yanında qala bilməyəcəkdim. Niyəsə çox utandım. Mənim bu halımı görməsin deyə “nuş olsu” deyib çıxırdım ki, səsləməsinə geri döndüm.
- Şəms?
- Hə.
- Sən oturmayacaqsan?
- Şey.. mən..otağı,yerini....yənii divanı yığacam. Da dağılıb..
1 cümlə deyəcəkdim, qırdım sözün belini.
- Yavaşa ol, barmaqlarını qıracaqsan.
- Nə?
- Deyirəm barmaqlarını qıracaqsan. Əllərini niyə elə sıxırsan.
Əlimə baxanda gördüm ki, düz deyir, barmaqlarımı elə sıxırdım ki, elə bil bu saat qıracaqdım. Niyəsə həyəcanlanmışdım.
- ....şşeyy.. mən..
- Gəl, otur.. dünən gecə də ayıq olmusan, heç nə yeməmisən.
əslində həm getmək istəyirdim həm yox. Yanında əyləşib başımı qaldırmadan çayımı qarışdırdım. Az əvvəl otaqda ona baxmağıma bir şey düşünüb deməliydim. Məni səhv anlamasını istəmirdim. Düşüncələrimdən Amalın əlimi tutmasından ayıldım. Gah əlinə gah ona baxdım.
- Deyirəm, bəlkə bəsdir çayı qarışdırdın, məncə yetərində qarışdı.
Fərqində olmadan çayı dayanmadan qarışdırırmışam. Amalın əlimdən tutması isə pik nöqtə oldu. Mənə nə olurdu bilmirəm, amma getməsəydim özümü daha da pərt edə bilərdim.
- Nuş olsun, mənim iştahım yoxdur- deyib cəld ayağa qalxıb otağa keçdim. Ürəyim ağzımda döyünəcəkdi elə bil. Amal arxamca gəlib otağa keçdi. Dayandığım