yerdə bir az geri çəkilib ona baxdım.
- Şəms, yaxşısan?
- Hhhəəə...həə yaxşıyam.
- Nəsə gözü....
- Sözünü Amalın çalan telefon zəngi kəsdi. Telefonda nömrəyə baxmadan açdı.
- Alo...Hə Nadya..yaxşı gəlirəm indi.
Otaqdan çıxdı.. Heç nə demədən hətta sağollaşmadan Nadyanın bir zəngi ilə getdi..
"Sənə nə Şəms, sənə nə?" Deyə səsli şəkildə öz özümü danlayırdım. Həyatın qanunu budur, qaçan qovalanır....
Amal mənimlə vaxt keçirməmək üçün əlində gələni edirdi. Gülsüm xalanın narahatlığını dilə gətirib nə qədər rica etsəmdə öz bildiyini eləyirdi. Deyəsən özümə qarşı nifrət hissini oyatmışdım. Buna pis olurdum. Bir insan kimi Amal yaxşı biri idi. Nadyanın zəngindən sonra az qalırdım əlimə keçən hər şeyi vurub dağıdım. Sonra özümü sakitləşdirib geclə divana əyləşdim. Bilmirəm nə qədər boş boş baxdım eləcə. Gülsüm xala gəldiyində yanımda əyləşib xəstəsinidən danışmağa başladı. Onun ailəsinin ona baxmasından, qadının şikayətlərindən. Düzü fikrim amalın yanında qalmışdı deyə, qadını eləcə arada başımı tərpədərək və gülümsəyərək yola verirdim. Mənə xas xüsusiyyət deyildi, amma indi ürəyim partlayırdı ki, Amal hara getdi. Nadyanın bir zənginə sağollaşmadan çıxıb getdi. Sadəcə maraq idi. Başqa bir şey yox. Amman mən nə....özləri bilər.
- Ay şəms, fikrin hara getdi yenə..
- Nə?
- Ehhh mən də həvəslə sənə günümü danışıram. Tay denənə dinləmirəm.
Gülsüm xalanı yazığı pis vəziyyətdə qoymuşdum. Elə özüm də pərt olmuşdum. Qadın söhbət əsnasında nəsə soruşmuş mən də yenə başımı yelləyib gülümsəyib baxırmışam. Bir sözlə qarşısında axmaq vəziyyətdə oldum.
- Bağışla, mən...şey.. Gülsüm xala, olar bir söz soruşum?
- Soruş
- Nadya kimdir?
- Nadya? Nadya kimdir?
Çox gözəl, mən Gülsüm xaladan soruşum o da məndən. Şəms aldın başına bəlayı. Sənə Nadya lazımdır.
- Amalın iş yoldaşı.
- Nə bilim qızım, mən amalın iş yoldaşalrın elə də tanımıram. Amal elə açıq oğlan deyil. Nadir hallarda dost tanışından bəhs edər.
- Hə, aydındır.
- Nədir ki?
- Heç.
- Dəqiq?
-