da evdə yox idi. Qapının zənginə necə sevinmişdimsə açanda üzümdəki təbəssüm yox oldu.
- Istəmirsənsə qayuıda bilərəm?
Bu Sara idi. Kamillə bizə gəlirdilər.
- Yoxx.. dəlisən o nə sözdür. Mən də sənə zəng vurmuşdum.
- Deyəcəyəm ürəyimiz birdir, amma qapıda solan gülüşündən görürəm ki, ürəyin daha çox başqa biri iləymiş
- Sara!
- Can Sara. Mən də Sahibi belə həvəslə gözləyirdim ilk başlar.
- Sara! Mən heç kimi gözləmirdim. Elə bildim Gülsüm xaladır.
- Aha.. mən də o vaxtlar elə bilirdim qaynanamdır.
- Sara!
Sara bərkədən gülərək. – yaxşı yaxşı susdum. Niyə belə kefsiz oldun onda.
- Heç. ..
- ....
- Nə?..
- ....
- Niyə elə baxırsan?
- Gözləyirəm..
- ....
- Şəms, dalaşmısınız?
- Yox.
- Onda problem nədir? Götür zəng vur
- Yox.
- Niyə?
- Vura bilmərəm. Istəsəydi özü edərdi.
- Ay qız, yad adama zəng vurmursane həyat yoldaşına zəng vurursan.
- Olsun, yenə də yox.
- Yaxşı eləmə, qoy xəstəxanada o tibb bacıları görsün ki, Amalı itirib axtaran yoxdur, dönsünlər başına pərvanə kimi, yandırsınlar özlərini.
Sara bunu çox gülməli tonda, xüsusi mimika ilə deyib zarafat edirdi, amma xəbəri yox idi ki, damarıma basmışdı. O gülsədə mən onun dediklərini ciddiyə alıb düşünürdüm..
- Şəms, məni qorxudursan? Yaxşısan..eyy...qız uçdu getdi.. Şəms!
- Ay qulağım! Niyə qışqırırsan.
- Çünki eşitmirsən.
- Kamil necə oldu.
- Hmm.. söhbəti yayındırmaq cəhdləri....yaxşı olsun. Gördüyün kimi oynayır. Bu astma heç yaxşı olmadı, amma həkmilər dedi ki, nəzarət etsəm inşAllah zamanla müalicə olunsa keçəcək.
- Əlbəttə keçəcək.
Saranın qucağında qığıldayıb oynayan Kamilə baxıb gülümsədim və o anda ağlıma bir fikir gəldi. Amalın harada olduğunu öyrənməyin ən yaxşı yolu. Kamili Saranın qucağından alıb oynatmağa başladım.
- Sara Kamilin qızıdrması var ki?
- Nə? Qızdırma. Ver görüm bura?.....yox.. heç nə yoxdur
- Necə yoxdur. Bir az da keçsə qızdırması lap qalxa bilər.
- Doğrudan? Ayda noldu ki, bu gün də həkimdə idik. Hər şey qaydasındadır