r dedi..
- Yox. Yox. Biz ən yaxşısı gedək xəstəxanaya. Orada da baxralar.
Sara çox narahat oldu. Kamillə bağlı o qədər həssas idi ki, dediyimi eləyəcəkdi bilirəm. Heç şübhələnməyəcəkdi də. Özümdən çox utanırdım, amma başqa yolum yox idi. “Allahım bu günahı Nadyanın boynuna yaz. O olmasaydıı bu yalanı uydurmazdım” etdiyim duaya bax.. Şəms, sən çox pis qız olmusan. Atanın dediyi kimi şəmsparə oldun. Sara bilsəydi məni məhv edərdi hər halda. Tez yığışıb Taxi ilə xəstəxanaya yollandıq. Yolda nə qədər uşağın öz həkiminə aparmaq istəsə də, təkidlə Amalın çalışdığı xəstəxanaya gətirdim. Sara taxi də şübhəli baxsa da heç nə demədi. Xəstəxanaya çatana yaxın isə Amala zəng vurub gəldiyimizi demək istədim, amma sonra uşağın heçyəinin olmadığını öyrənəndə necə izah edəcəyimi bilmədiyim üçün eləmədim. Bir başa basqın etmiş olaram deyə düşündüm. Xəstəxanaya çatanda Sara çox qorxmuşdu. Kamilin alnını bədənini yoxlayır qızdırmasının olmadığnı görüb “Şəms, axı qızdırması yoxdur, sən əminsən? Həm Kamilin öz həkimi var.” Artıq Saranın bu halına dözə bilmirdim. Mənə yaraşmırdı bu hərəkət.
- Həmişə yaxşı insan olmaq olmaz ki Sara, düzdür.
- Sən...vay səni... sırf.....haaaa.... Şəms özündən utanmalısan.
- Bağışla.
- Mənim körpəmdən istifadə etdin.
- Sara, bağışla nolar. Mən.. bilirəm mən səhv elədim.
Sara mənim gözlədiyimin əksi əsəbiləşmək yerinə güldü.
- Bu heç mənim ağlıma gəlməzdi. Göründüyün kimi sakit deyilmişsən Şəms xanım.
- Hirslənmədin mənə?
- Hirsləndim. Mənə desəydin yol boyu özümü yeməzdim. Bilirsən ki, həsassam Kamilə qarşı. Hələ Sahib evdə yoxkən.
- Bağışla. Haqlısan. Gedək evə.
- Nə? Evə? Bura qədər gəlmişiksə qayıdan deyilik.
Sara Kamili üzünə tərəf çevirib :- Mənim ağıllı balam, şəms xalaya kömək lazımdır. Bağışla., ananı amma səndən istifadə etməkdən başqa çarəmiz yoxdur.”
İkimizdə bu söz gülənəd balaca da heç nə anlamadan gülməyə başladı. Biz onun gülüşünə lap ürəkdən güldük. Saradan heç gözləməzdim. Biz qadınlar istəyəndə deyəsən həm