ifritə həm mələk ola bilirik .....
Sara Kamillə dəhlizdə oturub məni gözləyəcəklərini dedi. Xəstəxananın ürək şöbəsinə tərəf keçib Amala dəymək üçün addımladım. Bilmirəm niyə, amma ora getdikcə ürəyim çırpınırdı. Qapını döyəndə səsini eştidim.
- Olar?
- Şəms?
- Salam.
- Ssssalam.. burda neynirsən?
- Kamil bir az narahat idi, Sara ilə hər ehtimala qarşı həkimə dəyək dedik.
- Yaxşıdır.
- Hə, heç nəyi yoxdur.
- Heç nəyi yoxdur?
- Yəni qızdırması var idi, bura gətirənə düşdü.
- Gedək yanına.
- Yox. Ehtiyac yoxdur. Düşüb..
Əgər Amal getsəydi analaya bilərdi ki, yalan deyirəm.
- Yaxşı, gedək. O zaman yola salım sizi.
Amal deyəsən məni başından eləmək üçün əl ayağa düşümşdü. Bu hərəkətindən incidim.
- Lazım deyil, özüm gedərəm, bağışla bilsəydim narahat eləyəcəyəm gəlməzdim. - deyib qapıdan çıxdım. Yenə kobudluğum üstümdə idi, amma bu dəfə haqsız deyildim. Mən bunu yanına gəlim bu da məni başından eləsin.
- Şəms..Şəms gözlə. Mən elə demək istəmədim. Səhv başa düşdün.
- Yox, olduğu kimi başa düşdüm. Görmək istəmirsən. Ona görə nə evə gəlirsən nə zəng edirsən. Bura da gələndə başından edirsən.
Yenə dil qəfəsə qoymurdum. Sözümü deyib yenə addımlamağa başaldım. Qolumdan tutub kənara çəkdi.
- Bağışla, incitmək istəmədim. Sadəcə.. mən bilmirdim... yəni elə bildim, evdə məni görəndə narahat olursan. Sən rahat olasan deyə gəlmirdim.
Başımı aşağı salmışdım. Incikliyimi bəlli etmək üçün əlimdən gələni edirdim, amma Amalın belə deməsinə pis oldum.
- Yox, məni narahat etmirsən. Yəni..sən həkimsən, yaxşı yatıb yaxşı qidalanmalısan. Yoxsa yorğun arğın, ac acına əməliyyata girsən necə olar...
- Yox ac olmuram, Nadya mənə yemək gətirir
- ....(Nadyanın saçını yolmaq borcum oldu. Qız özü zorla istəyir, mənlik deyil.)
- Şəms?
- Hm..
- Noldu yenə?
- Nə deyim nuş olsun, Nadyayla sizə. Getdim mən.
- Gözlə, bir yerdə gedək.
Nə qədər sifət assamda bizimlə gəlməsinə rahatlamışdım. Amma özümü o yerə qoymurdum heç. Saranın yanına gedib onu da