a götürüb evə gedəcəkdik, amma ortada nə Sara var idi nə Kamil. Başda narahat oldum, yalanımız gerçək olar deyə içim içimi yeyirdi. Saraya zəng vuranda isə Sahibin evə gələcəyini, bizi gözləyə bilmədiyini Amalın yanında olduğum üçün məni rahat tək qoyduğunu dedi. Ağzım açıq ona qulaq asırdım. Axırda gülmsənidən başa düşdüm ki, bu dəfə Sara mənə oyun oynadı. Amala dönüb Saranın getdiyini dedim. O da çiyinlərini çəkib maşına tərəf getdi. Maşına əyləşəndə arxa qapını açdı. Yol boyu susub danışmırdıq. Amma bu hal heç ürəyimcə deyildi.
- Amal.
- Hə.
- Məni narahat etmirsən
- Anlamadım.
- Yəni evə gəlməməzlik etmə. Məni narahat etmirsən.
- ....Şəms
- Hə.
- Nə olub sənə?
- Nə mənada?
- Heç..boş ver..
Off boş versəydim indi gecənin bu vaxtı durub xəstəxanaya gəlməzdim. Söhbəti necə kəsdisə mən də evə kimi susdum. Gülsüm xalaya xəbər verməmişdim yenə. Telefonun səsini aldığımdan eşitməmidim. Amalın telefonu çalışnca “Xalam ” deyib üzümə baxdı. O anda belə Gülsüm xalaya xəbər vermədən çıxdığım ağlımda deyildi.
- Xala. ...yox.. narahat olma yanımdadır.
- Hiii.. mən ona xəbər verməyi unutmuşam.
Içimi necə çəkdimsə səsimə Amal gülümsündü.
- Gəlirik, çatırıq artıq. Aha.. yaxşı.. hələlik.. Sən nə vaxt öyrənəcəksən xəbər verməyi?
- Kamil..qorxdum deyə, yəni təlaşdan. Heç yadıma düşməyib. Yəni yadımdaydı.. offf nə isə sən başa düşdün.
Yenə yalan deyirdim deyə cümlələr qırıq qırıq idi. Amal əlini saçına atıb gülərək – hə başa düşdüm narahat olma dedi. Mən də ona baxıb güləndə Amal önə keçib evə getməyə başladı. Dayanıb arxasınca baxırdım ki, telefonumun işığı yandı. Gecə olmasına baxmayaraq dəstəyi götürdüm çünki bəzən Əzizə ilə gecə danışa bilirdik. Saat fərqinə görə. . Telefon dəstəyini qulağıma aparanda üzümdəki təbəssüm yox oldu
- Alo..
- Şəms.
- Zahar?
Bimlirəm eşitdi ya yox. Amal ayaq saxlayıb dönmədən başını yana çevirdi və başını aşağı salıb yenidən addımlamağa başaldı. Yenə qaranlıq çökdü günəşə. Yenə aldı qarşısını qara buludlar.