Xos oxumalar...

Min bir gecə nağıllarından doğdu ilk əvvəl sevgi mənim üçün. Doğma vətəndən uzaqda dağların, səhranın, okeanın əhatə etdiyi ölkədə tanıdım onu. Uşaqlıqdan anam və atamı gördüm, onların sevgi hekayəsi mənə min bir yox bir ömrümü əvəz etmişdi. atam Əbdül əslən Azərbaycanlıdır. Anam isə ərəb qızı Xədicə. Ərəbistandan atası ilə Azərbaycana gəlmişdir. Kim bilə bilərdi ki, ta Ərəbistan yarımadasından Omandan qara uzun saçlı qəhvəyi rəngli gözəl ərəb qızı öz ayağı ilə həyatının sevgisinə gələr. Atam ilk gördüyü andan eşqə düşmüşdü. Amma atası ilə çox yaxın iş yoldaşı və ata oğul kimi olduğundan utanıb dilə gətirməmişdi. Cavan yaşdan biznesdə özünü doğrultmağı onu gələcək qaynatasının yanında əslində ucaltmışdı. Amma yenə də atam özünə ayıb bilmişdi ki, özünə ata deyə bildiyi birinin qızına göz dikə. Sevgisini qəlbində basdırmaq istəmiş, amma nə fayda. Sevgi toxumu qəlbə düşmüşdü bir kərə. O toxumu cücərdən isə kədər, qəm, həsrət olur. Yalnız bundan sonra açan sevgi çiçəyi insanı xoşbəxt edər. Onu isə hər kəs becərə bilməz. Atam bacarmışdı. Günü gündən zəifləyib gedir, sıxıntıdan yatağa belə düşmüşdü. Xədicəsinin gözlərindəki atəşdə qovrulurdu. Üzünün həlimliyində yox olurdu. Ağır xəstə olmuşdu. Anamın atası yəni babam olanlardan heç nə bilmirdi. Anam da xəbərsiz idi. Sadəcə bir görüş, bir baxış atamı bu hala salmışdı. Düşündükcə ki, Xədicəsinin qara uzun saçlarını başqası sığal çəkəcək dəli olurdu. Amma nə çarə. Babam Abdullaya deyə bilməzdi. Onlar isə olduqca tanınmış ərəb şeyxlərindən olduğundan atam kimi yetim birinə qız da verməzdilər. Babam Abdulla atamın halını gördükcə özü də pis olur dərdinə dəva tapmaq üçün tanıdığı bütün həkimləri onun başına yığırdı. Nə çarə ki, heç kim dərdə əlac tapa bilmədi. Ən acınacaqlısı atam sevgisini qarşılıqsız olduğunu düşündüyündən daha da məhv olurdu. Bir gün özündə olmadığı vaxtda atam üzündə bir istilik hiss etmiş, gözlərini açdığında isə bir cüt parlaq, işıl -işıl işıldayan gözün onun üzündə gəzdiyini görmüş.