bacın heç ağlamır. O xoşbext olacaq. Ele sen de. Esl men sizsiz neyneyeceyem. Seni uzağa veren deyilem. Ağlama.
Ezize onlara kenardan baxaraq gülümseyirdi ki, üzündeki gülüş aniden deyişdi.
- Hii, ana, babam..
- Vay vay onu unutduq. Şems üz gözünü yu, bir azdan gelecem. Gel Ezize.
Şems özünü yatağa atıb yene de ağlayırdı. Qorxurdu sevdiyinden ayrılacağına. Zahar da Şems kimi çırpınaraq qalmışdı. Ne olur olsun, alacaqdı Şemsi. Buna heç kim mane ola bilmezdi.
Artıq axşam düşdüyünden şeher de rengareng işıqlara bürünmüşdü. Abdulla beyin evinde artıq nişan hazırlıqlarından behs olunurdu. Ezizeni vermişdiler. Tebii ki, Ezizenin razılığı ile. Axşama az qalsın saraya kimi imaretde qonaqlıq var idi. Bütün aile bir arada toplaşacaqdı her zamanki kimi. Amma bu defe hem de qonaqları var idi. Amal. Amal qapıya yaxınlaşanda evin gözlleyini seyr edirdi. Qaşının birini qaldıraraq heyranlıqla palmalar arasında işıl -işıl parlayan eyvana baxdı. Çox beyenmişdi evi. Eyvandakı qaraltı diqqetini çekdi. Bu Şems idi. Qemli- qemli divara söykenmişdi. Saçlarını açdığından ilk olaraq onu tanımadı. Olduqca uzun dalğalı saçları axşam küleyine qarışmışdı. Eyindeki, sarı rengli saresi ile esl güneşe benzeyirdi. Başına atdığı yüngül sarı rengli yaylığı küleye qarışdı.Sürüşüb düşdü, amma şems hiss etmedi. Amal diqqetle onu izleyirdi. Maraqlı gelirdi ona burada yaşayan xanımların heyatı. Adeta esir kimi görünürdü ona. Amma bu qız. Sanki bütün adet enenlerin üstünden xett çekmişdi. İstediyi kimi davranırdı. Avropalı qadınlara xas özügüveni var idi. İçeri addımlamaq isteyirdi ki, ayaqlarına neyinse ilişdiyini gördü. Bu Şemsin başından sürüşüb düşen sarı ipek yaylığı idi. Yaylıq uzun olsa da saf ipekden olduğu üçün ovuca sığırdı. Amalın eli de böyük olduğu üçün cib desmalı kimi elinde büke bilmişdi. İçeri girende qeyri ixtiyari cibine qoydu. Şemse verer deye düşünmüşdü. Şam yemeyinde her kes deyib gülürdü, bir tek şems qarşısındakı yemeyi o yana bu yana çevirirdi qabda. Amalın diqqetinden

<< 1 ... 13 14 [15] 16 17 ... 190 >>