yığmazdım. en azından emeliyyatdadır deye ümid edirdim. Aparatın o başından gelen ses hele de beynimde fırlanırdı “Amal beyin bu güne bir emeliyyatı olub. Saat 6 dan xestexanadan çıxıb.”
Ele divanda bükülüb uzandım. Yene yatmaq ve her şeyi unutmaq isteyirdim. Düşündüyüm her şey. Bilmirem saat neçeydi. Saçımda hiss etdiyim ele gözümü açdım. Ilk gördüyüm menzere pencereden qaranlıq küçe. Gece yarı olmuşdu her halda. Başımı qaldıranda Amalı gördüm.
- Burada yatma, belin tutulacaq. Keç otağa. Men burada yataram.
- Niye gec geldin?
Salamsız kelamsız verdiyim sualdan o da tutuldu.
- Xestexanadaydım.
Yalan dedi.. ve üreyimi yerinden qoparıb yere atdı ele bil.
- Yemeyini niye yememisen. Gülsüm xala bu qeder eziyyet çekib.
- Gülsüm xala, elemeyib. Men elemişdim. Sen ye nuş olsun!
Deyib otağıma çekildim. Amalın teecüb dlu baxışlarını hiss etdim, amma o anda mene yalan demesinden başqa benyimde heç ne fırlanmırdı. Sadece “Xestexanadaydım ” sözü dönüb dolaşırdı. Yaxasında yapışmaq, qışqırmaq istedim. Niye yalan dediyin bilmek istedim. Xestexanaya zeng vurmuşdum dediler yoxsa hara getmişdin demek istedim, amma nafile. Yene susub yerimde uzandım. Ağlamaqdan başqa elimden o an bir şey gelmirdi. Otağın qapısını yavaşaca açıldığını eşdibi celd gözümü silib yumdum.
- Şems.
- Men yatıram.
- Men bilmedim.. Yeni, bilseydim tez gelerdim
- Nece gelesen? Axı xestexanadaydın.
Bunu bilerek demişdim. Belke vicdanı el vermez yeniden yalan demeye.
- He.. düzdür..
Yanılmışdım. Amal yalanına davam edirdi.
- eziyyet çekmisen. Amma gerek elemezdin.
- Gecen xeyre Amal.
Bu sözü deyende bele sesim titreyirdi. Daha da hiss etmesin deye sağollaşdım o saatca. Sözü ağzında qaldı. Hem ne deyecekdi ki, yalanını davam eletdirib gözümden düşmesini istemirdim. Ona hörmet edirdim her şeyden evvel. Bu hörmeti itirse ortada heç bir sevgiden söhbet bele gede bilmezdi.
Seher gözümü açanda Gülsüm xalanın sesini eşitdim. Daha da yatmayım, ayıbdır deye ayağa qalxıb otaqdan

<< 1 ... 145 146 [147] 148 149 ... 190 >>