ise başını qaldırmadan deyilenleri dinleyir. Dodaqlarını sıxırdı. Bilirdi ki, Amal onun sözüne inciyib. Amma bu saat en az derd elediyi şey bu idi.
- Oğlum, belke nese xoşuna gelmeyib. Denene hell ederik.
- Ne danışırsınız? Her şey ela idi. Sadece getmek vaxtıdır.
- Axı senin yaran hele sağalmayıb.
- Yox, eksine, yaram artıq sağalır.
- Senizorla burada saxlayası deyilik. Amma getsen, meni de Ebdülü de meyus edeceksen.
- Xahiş edirem, Abdulla bey, bele demeyin. Menim sizin aileye,size hörmetim sonsuzdur. Ailenin ne demek olduğunu sizinle gördüm. Xedice xanım, Ezize bacımız, Şems....xanım...Her biriniz.. teşekkür edirem ayrı ayrı.
Amalın Şemse duruxaraq nece xitab ede bilmeyeceyi Ebdülün gözünden yayınmadı. Ezize bacımız , amma Şems, mesafeden sonra xanım.
- Bu şam yemeyini de ele yüksek ehval ruhiyye ile bitirek.
- Nece isteyirsen.
Süfrede her kes susub yemeyini yeyirdi. Amal eşyalarını yığımış, otağında hazır qoymuşdu. Yemek bitdikden sonra Amal gedecek ve her şey qaldığı yerden davam edecekdi. Amma şam yemeyinden sonra baş verenler her kesin heyatını deyişecekdi. Amalın menim sözümden incidiyini bilirdim. Eslinde kobud refdar etmişdim. En azından bizim adete yaraşmırdı qonaqla kobud refdar etmek. Amma bu bir neçe günde olanlar mmeni lazımından çox gergin etmişdi. Hele üstelik şayelerin yayılması lap gerginliyimi artırıdı. Ne qeder ehemiyyet vemirem desem de, ister istemez üreyimde xal qalırdı. İndi süfre başında başımı qaldıra bilmirdim. Amalın üzüne baxsam üzr istemeli olacağam. Bunu ise istemirdim. Düzü eslinde meni daha çox narahat eden Amal deyildi. Zaharla meni gören qadının kimliyi. Bilmirem belke de kişidir qadın çarşabında. Amma kim idise eminem ki, bizi görmüşdü. Eger ses yayılsa valideynlerimin, babamın üzüne nece baxacaqdım bilmirem. Bütün yemek boyu inşAllah görmemişdir, men yanılıram deye düşünerken artıq her kes süfre arxasından durmuşdu. Yemeyime toxunmadığımı anam mene “niye yemedin, yaxşısan? Qızdırman yoxdur” suallarına

<< 1 ... 27 28 [29] 30 31 ... 190 >>