hörmət
edirəm.
Hə, Keytin inadına söz ola bilməz. Məhz buna görə imtahanlara
hazırlaĢmaq əvəzinə, mən burda oturmuĢam və Qreyin nüfuzedici baxıĢları
altında xəcalətdən qurcalanıram.
– Siz kənd təsərrüfatı texnologiyalarına da sərmayə qoyursunuz. Sizi
niyə bu məsələ maraqlandırır?
– Pul yeyilmir, miss Stil, planetimizin hər altıncı adamı isə aclıq
çəkir.
– Yəni siz bunu xeyriyyəçilik məqsədi ilə edirsiniz? Sizi ərzaq
çatıĢmazlığı problemi narahat edir?
Qrey qeyri-müəyyənliklə çiyinlərini çəkir.
– Bu, yaxĢı biznesdir, – deyir, məncə, qeyri-səmimi.
Mən burda gəlirin çoxaldılması üçün heç bir imkan görmürəm,
yalnız xeyriyyəçilik. Bir qədər Ģübhə ilə növbəti sualı verirəm:
– Sizin öz fəlsəfəniz var? Əgər cavab ―bəli‖dirsə, bu fəlsəfənin
mahiyyəti nədir?
– Öz-özlüyündə fəlsəfəm yoxdur. Ancaq Karnegidən əxz elədiyim
rəhbər prinsipim var: ―Yalnız öz zəkasına tam hakim olan adam qanunla ona
məxsus olana yiyə olacaq‖. Mən məqsədyönlü və məğrur insanam. Mən hər
Ģeyi nəzarətdə saxlamağı xoĢlayıram: özümü də, məni əhatə edənləri də.– Deməli, siz sahiblikdən xoĢlanırsınız?
―Müstəbid!‖
– Sahiblik, lakin bütöv halda – hə, bu, xoĢuma gəlir.
– Siz superistehlakçısız?
– Dübbədüz dediniz.
O gülümsəyir, hərgah gözləri ciddiliyini qoruyur. Bu, onun acları
doydurmaqla bağlı dediyi sözlərlə üst-üstə düĢmür. Ġçimdə xoĢagəlməz bir
hiss var, sanki baĢqa bir Ģey haqqında danıĢırıq, amma mən nədənsə
söhbətin məzmununu anlamıram. Ağzımın suyunu uduram. Otağın havası
istilənir; bəlkə mənə qızdırma gəlib? Bircə müsahibə tez qurtaraydı. Axı
Keytin yetərincə materialı var... Sonrakı suallara baxıram.
– Siz övladlığa götürülmüsünüz. Bu, xarakterinizə necə təsir edib?
Ah, mən lap ədəbsizlik etdim! Qreyə baxıram, ümid edirəm ki,
xətrinə dəyməmiĢəm. O, qaĢlarını çatır.
– Bunu öyrənmək imkanım yoxdur.
Bu cavab marağımı artırır.
– Övladlığa götürüldükdə neçə yaĢınız vardı?
– Bu məlumatları ictimai mənbələrdən götürə bilərsiniz, miss Stil.
Zəhmlidir. Mən yenidən