ayağımdan çıxarır, sonra isə cins Ģalvarı. Ġndi
onun çarpayısında yalnız lifçik və tumanlayam, uzanmıĢam, o, yuxarıdanaĢağıya
məni süzür.
– Sən çox gözəlsən, Аna Stil. Ġndi sənə soxacam.
Ġlahi!.. Bu, onun sözləridir. Bu sözlər adamı necə də cuĢa gətirir.
Dözməyə taqətim yoxdur.
– Göstər görüm, necə qurtarırsan.
Nə? Anlamıram.
– Utanma, Ana, göstər mənə, – o pıçıldayır.
Mən mənfi mənada baĢımı yelləyirəm.
– Nəyi deyirsən? – öz xırıltılı, istəkdən dolub-daĢan səsimi
tanımaqda çətinlik çəkirəm.
– Özünü orqazma necə çatdırırsan? Mən bunu görmək istəyirəm.
– Özüm… heç vaxt… – deyə donquldanıram.
Kristian heyrətlə qaĢlarını çatır, boz gözlər tündləĢir, o inamsız halda
baĢını yelləyir.
– YaxĢı, baxaq görək bununla nə edirik, – onun səsində incə,
həyəcanlı və qeyri-adi hissi təhdid var. O, cins Ģalvarının qabağını açır və
astaca əynindən çıxarır, baxıĢlarını məndən çəkmədən. Əyilərək
topuqlarımdan tutur və ayaqlarımı cəld ayıraraq onların arasına uzanır. O,
baĢım üstə asılı qalır. Mən səbirsizlikdən içimi yeyirəm.
– Sakit qal, – deyə Kristian əmr edir, sonra əyilir və ombalarımın
içəri tərəfini və yuxarı hissəni öpməyə baĢlayır, sonra daha yuxarıya qalxır,
naxıĢlı tumanıma doğru.О-о… mən diĢlərimi qıcırtmaya bilmirəm. Məndə alınmır. Onun
altında iztirab çəkirəm.
– Nəsə bir Ģey fikirləĢmək lazım gələcək, balaca, təki sən sakit
qalasan, – o, qarnımı öpür, diliylə göbəyimi qıdıqlayır. Sonra yuxarı qalxır,
məni öpüĢlərə qərq edərək. Dərim alıĢıb-yanır, qızarıram, bədənim od tutub
yanır, soyuq mələfədən yapıĢıram əlacsızlıqdan. Kristian yanımda uzanır və
onun əli ombalarımda, belimdə və döĢümdə gəziĢir. O, düz gözümün içinə
baxır, nəvaziĢlə döĢlərimdən tutaraq.
– Sən ovcumda yerləĢirsən, AnasteyĢa…
O, Ģəhadət barmağını büsthalterimin kasasına salır və döĢümü azad
edərək xəfifcə onu aĢağı salır, amma kasanın ipləri döĢümü yuxarı itələyir.
Kristian eyni Ģeyi o biri döĢümlə də edir. Məmələrim ĢiĢir və kəsilməz
baxıĢları altında bərkiyir. Mən öz