ə indi hardasa dərinlikdə artıq
mənə tanıĢ olan hiss baĢ qaldırır. Bütünlüklə ağaclaĢıram, inləyirəm, tər
məni basır… ilahi… mən heç bilmirdim ki, bu məhz belə də olur… heç
təsəvvür etməzdim ki, bu, nə qədər xoĢ ola bilər. Fikirlər dağınıqdır…
yalnız hissiyyat qalır… yalnız o… yalnız mən… о, xahiĢ edirəm…
– Qurtar, Ana, – demək olar ki, səssiz pıçıldayır o.
Onun sözlərindən əriyirəm, həzzin ən yüksək nöqtəsinə qalxıram və
minlərlə hissəciyə bölünürəm. Bundan dərhal sonra o daha dərinə baĢ vurur
və iniltiylə mənim adımı tələffüz edərək içimə boĢaldaraq donub-qalır.
Mən hələ də rahat nəfəs ala bilmirəm, ürəyim xoĢbəxtlikdən
guppultu ilə döyünür, fikirlərim tar-mar olub. Əla… bu, çox gözəl idi. Gözlərimi açıram: Kristian alnını alnıma dayayıb, gözləri qapalıdır,
təngnəfəsdir. O, gözlərini açır və baxıĢlarımız toqquĢur. Yalnız bundan
sonra o, astaca içimdən çıxır.
– Оh, – mən tanıĢ olmayan hisslərdən diksinirəm.
– Səni ağrıtdım? – əlini uzadaraq Kristian sürüĢən telimi qulağımın
arxasına keçirir.
Mən özümü saxlaya bilməyib ürəkdən gülümsəyirəm.
– Hələ bir soruĢursan da, məni ağrıtmısan, ya yox?
– Аha, istehza… – o, riĢxəndlə gülümsəyir, – ciddi soruĢuram, özünü
necə hiss edirsən?
Kristian sınayıcı nəzərlə, hətta acgözlüklə mənə baxır.
Mən onun yanındaca qəddimi düzəldirəm, hiss edərəm ki,
sümüklərim jeleyə çevrilib. Tam gücdən düĢmüĢəm və üzümdəki təbəssümü
silə bilmirəm. Ġndi aydındır bu qədər hay-küyün nəticəsi. Ġki orqazm…
hissəciklərə bölünürsən, sanki yuyucu maĢının barabanında fırlanmısan;
dəhĢət... Heç bilməzdim ki, bədənim azad ola bilər, gərilmiĢ yay kimi, elə
bir məstliklə, elə bir izahedilməz həzzlə ki...
– Mənə cavab vermədin və yenə də dodağını diĢləyirsən. – Kristian
üzünü turĢudur. Üzümdə dəcəl bir təbəssüm var. O heyrətamizdir, saçları
bir-birinə qarıĢıb, boz gözlər qıyılıb və ciddidir, üzündə tutqun ifadə var.
– Bir də istəyirəm, – deyə pıçıldayıram.
Onun üzündə rahatlıq ifadəsi iĢıldayır, sonrasa gözlər yenə qapanır
və