O, yenidən geri çəkilir və gözləyir. – Yox, balaca, indi yox,
– deyə pıçıldayır. Titrəmə bitdikdə o hər Ģeyi yenidən baĢlayır.
– XahiĢ edirəm… – deyə yalvarıram. Bilmirəm, dözə biləcəyəmmi?
Bədənim elə gərilib ki, boĢalma istəyir.
– Ġstəyirəm ki, səni ağrıtsın, balaca, – deyə o donquldanır və hey bu
astagəl, Ģirin iĢgəncəni uzadır, qabağa, gah da geri çəkilərək. – Ġstəyirəm ki,
sabah hər bir hərəkətim sənə mənimlə olmağını xatırlatsın. Sən mənimsən.
Mən inilti çıxarıram.
– XahiĢ edirəm, Kristian.
– Nə istəyirsən, АnasteyĢa? De.
Yenidən inləyirəm. O, yenidən geri çəkir və ombalarımı yavaĢ-yavaĢ
irəli çəkərək içimə soxur.
– De, – deyə o, xahiĢ edir.
– Səni istəyirəm, xahiĢ edirəm, noolar.
O, azcana ritmi artırır və tənəffüsü sürətlənir. Mən hərəkətlərimi
sürətləndirirəm, Kristian da.
– Sən. Sən bilirsən necəsən? ġirin, – deyə o, təkanlararası təkrarlayır.
– Mən... Elə... Səni... Ġstəyirəm ki...
Ancaq inləyə bilirəm.
– Sən. Mənimsən. Qurtar, balaca, – nərildəyir o.
Onun sözlərində aqibətim əks olunub, o, məni uçuruma itələyir.
Bədənim təkanlarla havaya qalxıb-enir və mən qurtarıram, ucadan onun
adını balıĢa qıĢqırıram. Daha iki möhkəm təkan və Kristian üstümə sərilərək
donub-qalır. Sonra üzü sifətimə dayaqlanır və o, belimə uzanır.
– Lənət Ģeytana. Аna, – deyə dərindən nəfəs alır, dərhal içimdən
çıxarır və çarpayının o biri tərəfinə fırlanıb düĢür. Tamamilə əldən düĢmüĢ
halda dizlərimi sinəmə doğru qaldırıram və dərin yuxuya gedirəm.
Yuxudan ayıldıqda pəncərəyə baxıb havanın hələ iĢıqlanmadığını
görürəm. Yuxumun nə qədər uzun çəkib-çəkmədiyini təsəvvürümə gətirə
bilmirəm. Adyalın altında ayaqlarımı uzadaraq xoĢ ağrı hiss edirəm Kristian otaqda yoxdur. Gözlərimi qarĢımdakı panorama zilləyərək
otururam. Demək olar ki, pəncərələrdə iĢıq görünmür. Musiqi səsləri
qulağıma çatır. Notların axınında kədərli, incə Ģikayət duyulur. Baxın
musiqisidir məncə, amma əmin deyiləm buna.
Mən adyala bürünürəm və dəhlizlə qonaq otağına doğru