u gedirəm.
Kristian fortepiano arxasında oturub, tamamilə musiqiyə dalıb. Üzü
melodiya kimi Hüznlüdür. O, əla ifa edir, peĢəkar musiqiçi kimi. GiriĢdəki
divara söykənərək heyranlıqla dinləyirəm. Kristian köynəksiz oturub,
royalın yanında duran torĢerin yeganə iĢığı altında. Evin alatoranında o
özünün, dünyadan sərhədlənmiĢ aləmindədir, toxunulmaz… tənha.
Mən astaca ona yaxınlaĢıram, duyğulardan, insan ruhunu oxĢayan
musiqidən sehrlənərək və hipnoz edilmiĢ kimi uzun, məharətli barmaqlara
baxıram, zərifliklə klaviĢlərə toxunan o barmaqlara ki, bədənimi ustalıqla
tumarlayıb ehtirasa gətirirdi. Bu fikirdən üzüm qızarır və mən ayaqlarımı
daha sıx cütləĢdirirəm. O, baĢını qaldırır: dərin, dibsiz boz gözlər Ģəffafdır,
üzdəki ifadədən isə heç nə anlamaq olmur.
– BağıĢla, – deyə pıçıldayıram, – sənə mane olmaq istəmirdim.
Kristian üzünü turĢudur.
– Üzr istəməli olan adam mənəm, – deyir və ifanı bitirərək əllərini
dizlərinə qoyur.
Ġndi görürəm ki, onun əynində pijama var. O, əliylə saçlarını darayır
və yerindən qalxır. ġalvar ombalarından elə sallanır ki… аh. Boğazım
quruyur. Kristian yöndəmsiz addımlarla fortepianonun ətrafında dövrə
vurub mənə yaxınlaĢır. GeniĢ çiyinlər, incə bel… əzələləri onun qarnında
bir-birinə elə cilalanıb ki... Onun əla görünüĢü var.
– Sən indi yataqda olmalısan.
– Necə də gözəl pyes idi. Baxındır?
– Baxdan iqtibasdır, əslində bu Alessandro Marçelonun qaboy üçün
konsertidir.
– Gözəldir, amma çox kədərli...
Onun dodaqları təbəssümlə azca əyilir – Yatmağa, – deyə o, əmr edir. – Sabah özünü çox əzgin hiss
edəcəksən.
– Yuxudan oyananda yanımda yox idin.
– Yuxum qaçıb, çünki mən tək yatmağa alıĢmıĢam.
Onun əhvalını baĢa düĢməkdə acizəm. Deyəsən, Kristianın kefi bir
qədər pozulub, amma qaranlıqda bunu müəyyən eləmək çətindir. Bəlkə bu,
musiqiyə görədir. O, zərifliklə məni qucaqlayır və yenidən yataq otağına
aparır.
– Çoxdan fortepiano çalırsan? Səndə çox yaxĢı alınır.
– Altı yaĢından.
– А-а.
Kristianı – altı yaĢlı