oğlanı… gözəl, kürən saçlı, boz gözləri olan,
fövqəladə dərəcədə hüznlü musiqini sevən oğlanı təsəvvür edirəm və ürəyim
əriyir.
– Özünü necə hiss edirsən? – deyə Kristian soruĢur biz otağa
qayıtdıqda. O, çırağı yandırır.
– Normal.
Biz ikimiz də eyni vaxtda çarpayıya baxırıq. Mələfələrdə qan var –
bakirəlik niĢanəm. Xəcalətdən qızarıram və adyala daha sıx bürünürəm.
– Missis Consun düĢünməsi üçün səbəb olacaq, – deyir Kristian
mənimlə yanaĢı duraraq. O, əlilə çənəmi qaldırır və diqqətlə üzümə baxır.
Birdən anlayıram ki, onu heç vaxt köynəksiz görməmiĢəm. Ġnstinktiv olaraq
onun sinəsindəki tüklərə toxunmaq üçün əlimi uzadıram, o dərhal bir adım
geri çəkilir.
– Uzan, yat, – sərt Ģəkildə buyurur Kristian, – gəlib yanında
uzanacam.
Əlimi aĢağı endirib üzümü turĢuduram. Mən hələ heç vaxt onun
çılpaq bədəninə toxuna bilməmiĢəm. O, komodu açır, ordan futbol köynəyi
çıxarır və cəld əyninə geyir.
– Yatmağa, – deyə yenidən əmr edir.Yenidən çarpayıya girirəm, qan haqda düĢünməməyə çalıĢaraq.
Kristian arxamda uzanır və qucaqlayır. O, saçlarımı öpür və köks ötürür.
– Yat, əzizim АnasteyĢa, – deyə pıçıldayır və mən gözlərimi
yumuram, amma musiqidən və onun sözlərindən məni kədər bürüyür.
Kristian Qreyin ruhunun hüznlü tərəfi də varmıĢ.

ARDI