n allanıram. Lənət Ģeytana! Əlbəttə, əgər
müsahibəyə hazırlaĢsaydım, onun tərcümeyi-halını öncədən bilərdim.
Tələsik siyahıdakı o biri bəndə keçirəm.
– Ailəniz yoxdur, çünki çox iĢləyirsiniz.
– Bu, sual deyil, – çox qısa.
– Üzr istəyirəm. – Onun yanında özümü dəcəl uĢaq kimi hiss edirəm.
– Ailə həyatını iĢinizə qurban vermisiniz?
– Ailəm var. QardaĢım, bacım və sevimli valideynlərim. Mənə baĢqa
bir ailə lazım deyil.
– Siz geysiz, mister Qrey?
O, kəskin Ģəkildə köksünü ötürür və mən ürpənti ilə büzüĢürəm.
Niyə hər Ģeyi ardıcıl oxuyuram? Ġndi necə izah edim ki, sualları mən
yazmamıĢam? Ah Keyt! SoruĢmağa Ģey tapdı da!– Yox, AnasteyĢa, gey deyiləm.
QaĢlar heyrətamiz dərəcədə yuxarı qalxıb, baxıĢlarda soyuq parıltı
var. Deyəsən, ona xoĢ deyil.
– Üzr istəyirəm, burda belə yazılıb.
Bütün bu müddət ərzində o, ilk dəfə məni adımla çağırdı. Ürəyim
bərkdən döyündü, yanaqlarım isə yenidən allandı. Mən yenidən sürüĢmüĢ
tellərimi qulağımın arxasına keçirməyə çalıĢıram.
O, baĢını yana əyir.
– Sualları özünüz yazmamısınız?
Yanaqlarımdan sanki qan axır. Bircə bu olmasın.
– E… yox. Keyt, yəni miss Kavana mənə siyahı verib.
– Onunla birgə tələbə qəzetində iĢləyirsiniz?
Lənət Ģeytana! Mənim tələbə qəzetinə heç bir aidiyyətim yoxdur. Bu,
onun ictimai iĢidir, mənim yox. Sifətim yanır.
– Yox, o, mənim otaq yoldaĢımdır.
Qrey fikirli halda çənəsini qaĢıyır, onun boz gözləri müĢtəri baxıĢı
ilə mənə zillənib.
– Özünüz bu müsahibəni boynunuza götürmüsünüz? – deyə halını
pozmadan soruĢur.
Dayanın, kim kimdən müsahibə götürür? Onun dağlayıcı baxıĢları
altında həqiqəti deməliyəm.
– Məndən xahiĢ ediblər. Keyt xəstələnib, – deyə, az qala,
pıçıldayıram.
– Onda məsələ aydındır.
Qapı döyülür, iki saylı sarıĢın içəri daxil olur.
– Üzr istəyirəm, mister Qrey, iki dəqiqədən sonra növbəti qonağınızı
qəbul etməlisiniz.
– Biz hələ söhbəti bitirməmiĢik, Andrea. Zəhmət olmasa, o görüsü
təxirə salın.Andrea qətiyyətsiz halda, görünür, nə edəcəyini bilməyərək