ə burada hər Ģeyi göstərərəm, – deyə o, təklif
edir.
– Sizi iĢlərinizdən ayırmaq istəməzdim, mister Qrey, bundan baĢqa,
yolum da çox uzaqdır.
– Siz elə bu gün Vankuverə, universitetə qayıtmaq istəyirsiniz? – O
heyrətlənib və hətta həyəcanlanıb. Ürkək tərzdə pəncərəyə baxır, yağıĢ
damlaları ĢüĢəni döyür. – Ehtiyatla gedin, – sərt Ģəkildə deyir. Görən, ona nə
olub? – Ġstədiyiniz sualların hamısını verdinizmi?
– Hə, ser, – deyə diktofonu çantama dürtərək cavab verirəm. –
Müsahibəyə görə çox sağ olun, mister Qrey.
– Sizinlə tanıĢ olmaq çox xoĢ idi. – DəyiĢilməz olaraq nəzakətlidir.
Yerimdən qalxıram. Qrey də qalxır və əlini mənə uzadır.
– Tezliklə görüĢənədək, miss Stil.
Bu, xəbərdarlığa, yaxud təhdidə bənzəyir. Ayırd eləmək çətindir.
Mən üzümü turĢuduram. Niyə görüĢməliyik ki? Onun əlini sıxdıqda,
aramızda yenə də qəribə cərəyan hiss edirəm. Yəqin, mən çox
həyəcanlanmıĢam.
– Salamat qalın, mister Qrey.
Xalis atlet lütfkarlığı ilə o, qapıya yaxınlaĢır və onu açaraq mənə yol
verir.– Gəlin mən sizə burdan çıxmaqda kömək edim, miss Stil. – Qrey
azca gülümsəyir. Görünür, onun kabinetində heç də xoĢ olmayan peyda
olma vəziyyətimə eyham vurur.
– Siz çox tədbirlisiniz, mister Qrey, – deyə diĢlərimi qıcayıram və
onun təbəssümü daha da geniĢlənir. ―Sizi əyləndirə bilməyimə Ģadam,
mister Qrey‖, – deyə fikrən onu çimdikləyirəm və qeyzlənərək foyeyə
çıxıram. Təəccüblü olsa da, o, mənimlə birgə çıxır. Andrea və Oliviya
baĢlarını qaldırır, onlar da təəccüb içindədir.
– Palto geyinmiĢdiniz? – deyə Qrey soruĢur.
– Hə.
Oliviya yerindən atılır və gödəkcəmi gətirir, amma mənə verməyə
imkan tapmır – Qrey onu götürür. O, geyinməkdə mənə kömək edir, məni
xəcalət təri basır, gödəkcəni əynimə keçirirəm. Bir anlığa Qrey əlini
çiyinlərimə qoyur. Nəfəsim daralır. Əgər mənim durumumu anlayırsa, bunu
heç nəylə bildirmir. Onun uzun Ģəhadət barmağı liftin çağırıĢ düyməsini
basır və biz dayanıb gözləyirik: mən – naqolaylıqdan əzab çəkərək, o –
tamamilə təmkinli.