Nəhayət, liftin qapıları xilasa doğru yolun qapısını açır.
Burdan mümkün qədər tez çıxmaq gərəkdir. Çönüb görürəm ki, Qrey əlini
divara söykəyərək liftlə yanaĢı durub. O çox, çox yaraĢıqlıdır. Bu, məni
utandırır. O, nüfuzedici boz gözlərini məndən çəkmədən deyir:
– AnasteyĢa.
– Kristian, – deyə cavab verirəm.
XoĢbəxtlikdən qapılar bağlanır.2-ci fəsil
Ürəyim bərkdən döyünür. Lift birinci mərtəbəyə enir və mən cəld
liftin içindən çölə atılıram, elə qapılar açılan kimi... ayaqlarım yeridikcə birbirinə
dolaĢır, lakin xoĢbəxtlikdən ayaq üstə qala bilirəm. Bircə burada,
tamamilə dübbədüz daĢ döĢəmədə yerə yıxılmaq çatıĢmırdı... Mən güllə
kimi geniĢ ĢüĢə qapılardan çıxıram və Sietlin canlandırıcı rütubətli havasına
baĢ vururam. BaĢımı qaldırıram, yağıĢın təravətli, soyuq damlaları üzümə
çilənir və itirilmiĢ ruhi tarazlığı bərpa eləməkdən ötrü dərindən nəfəs almağa
çalıĢıram.
Hələ heç bir kiĢi məni Kristian Qrey qədər məftun etməyib. Onda
xüsusi nə var ki? Zahiri görkəmi? Cazibə? Zənginliyi? Hakimiyyət? Yenə
də aydın deyil, mənə nə olub? YaxĢı ki, hər Ģey geridə qaldı. Mən
rahatlanaraq köks ötürürəm, polad sütuna söykənir, var gücümlə fikirlərimi
cəmləməyə çalıĢıram. BaĢımı yelləyirəm. Aman Tanrım, bu nə deməkdir!
Nəhayət, qəlbim sakitləĢir və mən yenidən rahat nəfəs ala bilirəm. Ġndi
maĢına tərəf getmək olar.
ġəhərdən çıxar-çıxmaz müsahibəni dönə-dönə beynimdə fırladıram.
Yöndəmsiz, səfeh qız! Görünür, mən hər Ģeyi uydurmuĢam, indisə narahat oluram. Tutalım, o çox yaraĢıqlıdır, qərarlı, amiranə, özünə güvənəndir.
Eyni zamanda, kübar davranıĢına baxmayaraq, soyuq, təkəbbürlüdür. Lakin
bütün bunlara baĢqa tərəfdən də baxmaq olar. Kürəyimdən ürpənti keçir.
Hə, təkəbbürlüdür, amma bunun üçün onun əsasları var: belə gənc olsa da,
çox Ģeyə nail olub. O, axmaqları sevmir, onları kim sevir ki? Mən yenidən
Keyti acılayıram: onun tərcümeyi-halı haqda öncədən mənə heç nə demədi.
I-5 Ģosesində bu sual mənə rahatlıq vermir: insanı uğura nə sövq
edir?