? Qreyin bəzi cavabları tapmacaya oxĢayır. Sanki onlarda hansısa qapalı
məna var. Hələ sualları demirəm! Övladlığa götürülməni insandan necə
soruĢmaq olar? Hələ onun gey olub-olmamasını? Diksinirəm. Doğrudanmı
mən bunu ucadan demiĢəm? Hə, cəsarətə bax! Ġndi ədəbsizliyimdən əzab
çəkəcəyəm… Ketrin Kavanaya lənət!
Spidometrə baxıram: sürət normadan da azdır. Və mən bilirəm: bu,
iki nüfuzedici boz gözlərə və maĢını diqqətli idarə etmək barədə sərt
xəbərdarlığa görədir. Mən baĢımı silkələyir və anlayıram ki, Qrey özünü
yaĢından iki dəfə kiçik, lap uĢaq kimi aparır.
―Unut onu, Ana‖, – deyə özümü çəkindirirəm. Maraqlı sərgüzəĢt idi,
amma onu çək-çevir etməyə dəyməz. Hər Ģey artıq bitib. Onu heç vaxt
görməyəcəyəm. Bu fikirdən əhvalım o dəqiqə yaxĢılaĢır. MP3-pleyeri iĢə
salıram, səsi artırıram, kürsünün belinə yayxanıram və səs-küyün nəbzli
döyüntüsü ilə qaza basıram. I-5-ə giriĢdə görürəm ki, sürəti artırmıĢam,
çünki belə istəyirəm.
***
Biz Vankuverdə (VaĢinqton Ģtatı) yaĢayırıq, kiçik taunhaus
qəsəbəsində, universitet düĢərgəsindən çox da uzaq olmayan yerdə. Bəxtim
gətirib: Keytin valideynləri ona burada ev alıblar və kirayəyə görə məndən
gülməli məbləğdə haqq alır. Onun mənzili son dörd ildə evimiz olub. MaĢını
qapı ağzına sürərkən baĢa düĢürəm ki, ətraflı cavab almayınca Keyt yaxamdan əl çəkməyəcək. YaxĢı ki, diktofon yazısı var. Ümid edirəm,
müsahibədən baĢqa ona əlavə heç nə haqda deməli olmayacağam.
– Ana! Qayıtmısan! – Keyt kitabla dolu qonaq otağında oturub. O,
aydındır ki, imtahanlara hazırlaĢırmıĢ, düzdür, əynində yenə də əvvəlki kimi
çəhrayı rəngli flanel, üstündə yaraĢıqlı dovĢan balalarının rəsmi olan pijama
var. Keyt onu yalnız kefsiz olanda geyinir: növbəti boyfrendlə ayrıldıqdan
sonra, xəstələndikdə, yaxud əhvalı pis olanda. O, yerindən atılaraq mənə
doğru gəlir və məni möhkəm qucaqlayır.
– Mən artıq həyəcanlanmağa baĢlamıĢdım. FikirləĢirdim ki, tez
qayıdacaqsan.
– Əgər müsahibənin uzandığını nəzərə alsaq, mən hələ tez