gəlmiĢəm.
– Ana, çox sağ ol! Mən sənə ömrümün sonunadək minnətdaram.
DanıĢ görək, nə oldu? O necədir?
Hə! Suallar baĢladı!
Gəl indi buna cavab ver də. Nə deyə bilərəm ki?
– YaxĢı ki, hər Ģey bitdi və onunla bir daha görüĢmək lazım deyil.
Əgər düzünü desəm, mən ondan qorxuram, – çiyinlərimi çəkirəm. – Çox
inadkardır, hətta həyasızdır. Həm də cavan.
Keyt məsum baxıĢlarla mənə baxır. Mən üzümü turĢuduram.
– Özünü elə göstərmə ki, guya heç nə bilmirdin! Niyə mənə onun
tərcümeyi-halını verməmiĢdin? O, məni səfeh zənn elədi. Müsahibə aldığım
adam haqqında qətiyyən heç nə bilmirdim.
Keyt əli ilə ağzını yumur.
– Lənət Ģeytana! Ana, bağıĢla, mən bunu heç düĢünmədim.
Hirslənirəm.
– Qrey nəzakətlidir, ciddi və bir qədər rəsmiyyətçi, sanki yaĢından
çox-çox böyükdür. Heç vaxt deməzsən ki, yaĢı otuzdan azdır. Ümumiyyətlə,
onun neçə yaĢı var?
– Ġyirmi yeddi. Lənət Ģeytana, Ana, bağıĢla. Mən sənə onun
haqqında danıĢmalıydım. – YaxĢı görünürsən. ġorbanı içdin? – deyə söhbətin mövzusunu
dəyiĢmək üçün soruĢuram.
– Hə, həmiĢəki kimi çox dadlı idi. O dəqiqə yüngülləĢdim. – O,
minnətdarlıqla gülümsəyir.
Saata baxıram.
– Mən qaçmalıyam. Hələ ―Kleytons‖a çataram.
– Ana, axı sən yorulmusan.
– BoĢ Ģeydir. Hələlik.
***
VaĢinqton Universitetinə daxil olandan ―Kleytons‖da iĢləyirəm. Bu,
Portlenddə alətlər və inĢaat materialları satan qeyri-Ģəbəkə mağazasıdır.
ĠĢlədiyim müddətdə satdığımız əĢyalardan baĢ çıxarmağı az-maz öyrəndim,
amma əlimdən əsla ustalıq gəlmir. Bizim ailədə hər cür təmir iĢləri ilə atam
məĢğul olur. Amma buxarının yanındakı kürsüdə kitab oxumaq mənlikdir.
Öz növbəmə çatdığıma sevinirəm, indi fikrimi Kristian Qreydən savayı
iĢlərə cəmləyə bilərəm. MüĢtərilərimiz çoxdur: yay mövsümü baĢlayır, hamı
təmir istəyindədir. Missis Kleyton gəliĢimə çox sevinib.
– Ana, fikirləĢirdim ki, bu gün gəlməyəcəksən!
– Tez azad oldum. Odur ki, bir-iki saat iĢləyə bilərəm.
– Lap yaxĢı.
O, məni anbara göndərir: ehtiyatlarımızı artırmaqdan ötrü və