ə tezliklə
baĢım iĢə qarıĢır.
***
Evə qayıdıb Keyti oturaq halda, qulaqcıq və noutbukla yaxalayıram.
Burnu hələ də qıpqırmızıdır, amma o, quduz sürətlə klaviaturanı döyəcləyir.
Gücüm heç qalmayıb: uzun yol, yorucu müsahibə və ―Kleytons‖da ağır iĢ
növbəsi məni tamamilə əldən-ayaqdan salıb. Taxta sərilirəm, yarımçıq qalmıĢ kurs iĢi və müsahibəyə itirdiyim vaxtı necə geri qaytarmaq haqda
düĢünürəm.
– Əla materialdır, Ana. Sənə halaldır. Amma baĢa düĢmürəm, o sənə
öz mülklərini göstərmək istədikdə bundan niyə imtina eləmisən. O, açıqaĢkar
səni ləngitmək istəyib.
Keyt sualedici baxıĢla mənə baxır.
Mən allanıram və ürəyim var gücüylə döyünməyə baĢlayır. O heç də
buna görə deyil, sadəcə, göstərmək istəyirdi ki, öz mülkünün ağası və
hökmdarıdır. Hiss edirəm ki, dodağımı diĢləyirəm, əminəm Keyt bunu
görmədi. Görünür, baĢı tamamilə iĢə qarıĢıb.
– Ġndi aydındır, ―rəsmiyyətçilik‖ dedikdə nəyi nəzərdə tuturdun. Sən
nəyisə kağıza köçürürdün?
– Yox, yazmamıĢam.
– YaxĢı, eyib etməz. Burda bir yazılıq material var. Eh, heyif ki,
fotoqrafımız yoxdur. YaraĢıqlıdır, köpək oğlu, deyilmi?
Mən qızarıram.
– Hə, pis deyil, – deyə daha laqeyd çalarda cavab verirəm. Deyəsən,
məndə alınır.
– Di bəsdir, Ana, yəni heç xoĢuna gəlmədi o? – Keyt ideal qaĢlarını
qaldırır.
Sənə nə!.. Mən yaltaqlığı iĢə salıram, bu üsul həmiĢə iĢə yarayır:
– Sən ondan daha çox söz qoparardın.
– Buna çox Ģübhə edirəm. O, demək olar ki, sənə iĢ təklif edib!
Müsahibə götürmənin son anda sənin boynuna düĢdüyünü nəzərə aldıqda,
iĢin öhdəsindən əla gəlmisən.
O, düĢüncəli halda mənə baxır və mən tələm-tələsik mətbəxə
çəkilirəm.
– De görək, onun haqqında nə düĢünürsən?
ĠĢə düĢdük də! Sanki danıĢmağa baĢqa mövzu yoxdur.– O, çox məqsədyönlüdür, ciddidir, təkəbbürlüdür, hətta qorxulu
dərəcədə, amma çox harizmatikdir. Onda cazibə var, bu danılmazdır, –
həqiqəti deyirəm, ümid edirəm ki, mövzu artıq qapanıb.
– Sən ona məftun olmusan? Bu, nəsə yeni bir Ģeydir, – deyə Keyt
fınxırır.
Mən