Nəhayət
ki, mənə düĢünmək qabiliyyəti qayıdır.
– Ana, adım Anadır, – deyə donquldayıram. – Sizə necə kömək edə
bilərəm, mister Qrey?O yenə də elə gülümsəyir ki, sanki böyük bir sirri faĢ edib. Dərindən
nəfəs alaraq, özümə peĢəkar görkəmi verirəm – ―yüz-il-diki bu ma-ğa-za-da
da iĢ-lə-yir-əm‖. Məndə alınır.
– Əvvəlcə mənə kabel qarmaqlarını göstərin, – deyir. Boz gözlərin
baxıĢları təmkinli, lakin düĢüncəlidir.
Kabel qarmaqları?
– Bizdə müxtəlif ölçülü qarmaqlar var. Sizə göstərim? – deyə qırıq
səslə cavab verirəm və özümə əmr edirəm: ―Özünü cəmlə, Stil‖.
Mister Qreyin gözəl qaĢları bir qədər çatılır.
– Hə, göstərin, miss Stil, – deyə o cavab verir.
Mən piĢtaxta arxasından çıxır, özümü heç nə olmamıĢ kimi
aparmağa çalıĢıram, lakin fikrimdə yalnız bir Ģey var: bircə yıxılmayım.
Ayaqlarım qəfildən jeleyə çevrilib. Nə yaxĢı ki, bu gün ən yaxĢı cins
Ģalvarımı geyinmiĢəm.
– Bu, elektrik malları arasındadır, səkkizinci cərgədə. – Səsim lazım
olduğundan da sevincli səslənir. Ona baxıram və dərhal peĢman oluram.
Lənət Ģeytana, o necə də gözəldir!
– Yalnız sizdən sonra, – Qrey misilsiz manikürlü əli ilə mənə
dəvətedici jest edərək deyir.
Nəfəs almaq çətinləĢir: ürəyim düz boğazımdadır və bir az da keçsə,
ağzıma gələcək. Seksiyalar arasından elektrik malları bölməsinə keçirəm. O,
Portlenddə necə peyda olub? ―Kleytons‖da ona nə lazımdır? Təfəkkürümün
çox kiçik, yüklənməmiĢ küncü xəbərdarlıq edir: ―O, sənə görə burdadır‖.
Yox, boĢ sözdür, ola bilməz! Bu yaraĢıqlı, zəngin kübar davranıĢlı adamın
nəyinə lazımam? Fikir mənə ağılsız görünür və mən onu baĢımdan atıram.
– Portlendə iĢinizlə bağlı gəlmisiniz? – deyə cingiltili səslə
soruĢuram, sanki barmağım qapı arasında qalıb.
―Lənət Ģeytana! Ana! SakitləĢməyə çalıĢ! – deyə özümə təlqin
edirəm.– VaĢinqton Universitetinin Vankuverdə yerləĢən eksperimental
fermasına baĢ çəkmiĢdim. Mən növbəli əkin və torpaqĢünaslıq sahəsində
bəzi tədqiqatları maliyyələĢdirirəm, – deyə o, laqeydliklə cavab