b verir.
―Görürsən də? Heç də səni tapmaq üçün gəlməyib‖, – deyə mənə
gülür təhtəlĢüurum; ucadan, qürurla və narazı halda. Mən baĢımdan səfeh,
dəvətsiz fikirləri atıram.
– Bu, sizin dünya ərzaq planınızın bir hissəsidir?
– Nəsə buna bənzər, – deyə Qrey etiraf edir və onun dodaqları
yarıtəbəssümlə əyilir.
O, mağazamızdakı kabel qarmaqlarına göz gəzdirir. Onlarla nə
etmək fikri var? O, ev ustasına heç bənzəmir. Onun barmaqları rəfə
qoyulmuĢ bağlamalara toxunur və hansısa izaholunmaz səbəblə mən buna
baxa bilmirəm. Qrey əyilir və paket seçir.
– Bax bunlar yarayar, – deyir o, qəsdçi təbəssümlə gülümsəyir.
– Daha nəsə götürəcəksiniz?
– Hə, mənə izolent lazımdır.
– Təmir aparırsınız? – Sözlər düĢüncəmdən qabağa keçir. Əlbəttə, o,
fəhlə tuta bilməz, həm də yüzə-yüz onun bu iĢlər üçün xüsusi Ģöbəsi var.
– Bu, təmir üçün deyil, – deyə o, cavab verir və mən ürpənti ilə
anlayıram ki, o mənə gülür.
Mənim haram gülməlidir ki? Zövqsüz geyinmiĢəm?
– Bura zəhmət olmazsa, – deyə xəcalət çəkərək donquldanıram. –
Ġzolent təmir malları olan sıradadır.
Qrey arxamca gəlir.
– Burda çoxdan iĢləyirsiniz?
Niyə onun varlığında bu qədər qayğılanıram? Özümü ön dörd yaĢlı
qız kimi hiss edirəm – naqolay və yad. Qəddini düzəlt, Stil!
– Dörd ildir.
Biz gəlib çıxdıq. Yayınmaq üçün əyilirəm və mağazamızda olan iki
izolent dolamasını üzə çıxarıram.– Mən bax bunu götürəcəm, – Qrey ona uzatdığım enli izolenti
göstərərək incə tərzdə deyir. Barmaqlarımız bir anlığa bir-birinə toxunur və
mən yenidən elektrik cərəyanının qığılcımını hiss edirəm, sanki odlanmıĢ
naqilə toxunmuĢam. Ġmpulsun bədənimdən necə keçdiyini duyuram və
qarnımın dərinliklərində yox olur, acizliklə tarazlığımı yerinə qaytarmağa
cəhd edərək ixtiyarsız olaraq nəfəsimi içimə çəkirəm.
– Daha nəsə götürəcəksiniz? – deyə xırıltılı səslə qəfildən
maraqlanıram.
Onun gözləri azca geniĢlənir.
– Yəqin ki, kəndir, – elə mənim kimi xırıltı ilə tələffüz edir o.
– Bura zəhmət olmasa. – Utancaqlığımı gizlətmək üçün