baĢımı
əyirəm və keçidlə gedirəm. – Nə cür kəndir? Bizdə sintetik və natural lifdən
var… ciyə… qaytan…
Onun parlaqlığı azalmayan gözlərinin baxıĢları altında susuram.
Lənət Ģeytana!
– Təbii lifdən olandan beĢ arĢın kəsin, zəhmət olmasa.
Titrəyən barmaqlarımla xətkeĢ götürüb beĢ arĢın ölçürəm, öz
üzərimdə odsaçan baxıĢları hiss edirəm. Gözlərimi qaldıra bilmirəm. Aman
Tanrım, niyə bu qədər titrəyirəm? Cins Ģalvarın arxa cibindən dəftərxana
qayçısını çıxararaq kəndiri kəsirəm və əvvəlcə sürüĢkən ucunu
düyünləmədən onu dolayıram. Hansısa möcüzə ilə barmağımı cızmamağa
çalıĢıram bu zaman.
– Siz skaut düĢərgəsində olmusunuz? – deyə o soruĢur və onun
hissiyyatlı dodaqları heyrətdən əyilir. ―Onun ağzına baxma!‖– deyə özümə
əmr edirəm.
– Yox, hərbi-səhra oyunları mənlik deyil, mister Qrey.
O, qaĢlarını qaldırır.
– Bəs nəyi xoĢlayırsınız, AnasteyĢa? – incə səsdə gizli istehza hiss
olunur.Heç bir söz deməyə qabil olmadan baxıĢlarımı ona doğru qaldırıram.
―ÇalıĢ, özünü ələ ala biləsən, Ana‖, – deyə demək olar ki, yalvarır
hissiyyatlı təhtəlĢüur.
– Kitablar, – deyə pıçıldayıram, lakin qəlbim ona bunu demək üçün
yerindən qopmağa hazırdır: ―Siz! XoĢuma gələn sizsiniz!‖ Mən dərhal bu
fikri kənara atıram, daxili ―mən‖imə çox uzağa getdiyinə imkan
verdiyimdən dəhĢətə gələrək.
– Nə cür kitablar? – O, baĢını yana əyir.
Ona nə?
– E-e-e, adi klassika, əsasən Britaniya ədəbiyyatı.
Qrey sanki cavab barədə düĢünərək uzun Ģəhadət barmağı ilə
çənəsini qaĢıyır. Böyük ehtimalla, onunçün bu, sadəcə darıxdırıcıdır və o,
sadəcə, bunu gizlətməyə çalıĢır.
– Sizə daha nəsə lazımdır? – Mövzunu dəyiĢmək lazımdır: üzə
toxunan barmaqlar fikrimi dəhĢətli dərəcədə yayındırır.
– Heç bilmirəm. Nə məsləhət görərdiniz?
―Axı mən necə məsləhət verə bilərəm? Axı mən nə iĢlə məĢğul
olmanız barədə bircə Ģey bilmirəm‖, – az qala dodaqlarımdan qopacaqdı,
amma ucadan bunu deyirəm:
– Nəsə düzəltmək fikrindəsiniz? – Sifətim allanır və baxıĢlarım
nədənsə öz-özünə onun cins