s Ģalvarına doğru enir. – Fəhlə kombinezonu alın,
– deyə davam edirəm, anlayaraq ki, artıq sözlərimə nəzarət edə bilmirəm.
O qaĢlarını qaldırır: görünür, yenidən onu güldürmüĢəm.
– Paltarı bulaĢdırmamaq üçün. – Mən onun cins Ģalvarına yönəlik
qeyri-müəyyən jest edirəm.
– Onu hər zaman çıxarmaq olar, – deyə Qrey gülümsəyir.
– Hmm. – Hiss edirəm ki, yanaqlarım yenə də allanır. Yəqin, mən
indi Kommunist Partiyasının Manifesti rəngindəyəm. ―Bəsdir çərənlədin.
Dərhal dayandır gəvəzəliyi‖, – deyə təhtəlĢüur əmr edir.
– Bir cüt kombinezon götürərəm. Yoxsa Tanrı göstərməsin, paltarımı
bulaĢdıraram, – üzündə heç bir ifadə olmadan deyir o.Mən Kristian Qreyi cins Ģalvarsız təsəvvürümə gətirirəm və dərhal
bu təsəvvürdən xilas olmağa çalıĢıram.
– Daha nəsə?.. – deyə cingildəyirəm bir cüt göy kombinezonu ona
uzadaraq.
O, sualıma əhəmiyyət vermir.
– Müsahibə ilə iĢlər necə gedir?
Nəhayət ki, normal sual, heç bir eyham olmadan və cavab verə
biləcəyim sual. Mən ondan möhkəm, hər iki əllə yapıĢıram, xilasedici sal
kimi və doğru-düzgün cavab verirəm:
– Müsahibəni mən yox, Ketrin yazır. Miss Kavana. Mənim otaq
yoldaĢım, gənc jurnalist. O, tələbə qəzetinin redaktorudur və sizdən Ģəxsən
müsahibə ala bilmədiyi üçün çox qayğılanmıĢdı. Məyus olmuĢdu. – Onun
ikibaĢlı qeydlərindən, nəhayət ki, qurtulmağıma çox sevinirəm. – Müsahibə
əla alınıb, amma Keyt çox təəssüflənir ki, onda sizin fotoĢəkliniz yoxdur.
Qrey qaĢlarını qaldırır.
– Ona nə cür fotoĢəkil lazımdır?
Gözlənilməz sualdır. BaĢımı yelləyirəm, çünki cavabı bilmirəm.
– YaxĢı, mən hələ burdayam. Bəlkə sabah … – o susur.
– Siz foto-sessiyaya razısınız? – yenidən ciyildəyirəm. Keyt
xoĢbəxtlikdən göyün yeddinci qatında olacaq, bu iĢi təĢkil edə bilsəm. ―Və
sən sabah yenidən onu görə biləcəksən‖, – təhtəlĢüurun qaranlıq bucağı
astaca pıçıldayır. Mən bu səfeh, məntiqsiz fikri baĢımdan atıram.
– Keyt çox sevinəcək… əgər biz fotoqraf tapsaq, əlbəttə. – Özümdən
razıyam ki, qulaqlarımın dibinə kimi