qızarıram.
Qrey ağzını açır, sanki nəfəsi çatmır və kirpiklərini döyür. Hansısa
anda özünü itirmiĢ kimi görünür. Yer kürəsi öz oxu ətrafında fırlanır və
tektonik təbəqələr öz yerindən tərpənir.
Aman Tanrım! Deyəsən, Kristian Qrey karıxıb.
– Sabahla bağlı mənə məlumat verin. – O, arxa cibindən cüzdanını
çıxarır və mənə vizit kartını uzadır. – Kartımı götürün. Bu, mobil telefonun
nömrəsidir. Sabah saat ona kimi zəng edin.– YaxĢı. – Cavab verərkən gülümsəyirəm. Keyt sevindiyindən
uçacaq.
– Ana!
Keçidin o biri baĢında Pol görünür – mister Kleytonun kiçik qardaĢı.
EĢitmiĢəm ki, o Pristondan qayıdıb, amma onu bu gün görəcəyimi
gözləmirdim.
Polla həmiĢə dost olmuĢuq və indi qarĢımda zəngin, möhtəĢəm, son
dərəcə cazibədar, hər Ģeyi nəzarətində saxlamağa öyrəĢmiĢ Kristian Qreyin
durduğu anda normal bir insanla danıĢmağa böyük ehtiyac var. Pol məni
qəfil yaxalayır və möhkəm qucaqlayır.
– Ana, salam, səni görməyə çox Ģadam! – deyə o, coĢquyla qıĢqırır.
– XoĢ gördük, Pol! Nə var, nə yox? QardaĢının ad gününə gəlmisən?
– Hə. Sən çox gözəl görünürsən, Ana, – əl uzunluqdakı məsafədən
məni nəzərdən keçirib gülümsəyir. Sonra məni özündən aralayır, lakin əlini
çiynimdə saxlayır. Utandığımdan bir ayağımı götürüb, o birini qoyuram. Pol
yaxĢı oğlandır, ancaq bir qədər nəzakətsizdir.
Mən baxıĢlarımı yenidən Kristian Qreyə yönəldirəm: o, bizə baxır
qırğı kimi: boz gözlər aĢağı endirilib və düĢüncəlidir, dodaqlar kip bağlanıb.
QarĢımdakı artıq diqqətli alıcı deyil, baĢqa biridir – soyuq və uzaq adam.
– Pol, mən müĢtəri ilə məĢğulam. Onunla tanıĢ olmalısan, – deyirəm
Qreyin gözlərindəki düĢmənçiliyi yox eləməkdən ötrü. Polu onun yanına
aparıram və onlar bir-birini baxıĢları ilə dəyərləndirirlər. Atmosfer – sadəcə
buzlaq.
– Pol, bu, Kristian Qreydir. Mister Qrey, bu Pol Kleytondur, mağaza
sahibinin qardaĢı.
Özüm də anlamadan sonrakı izahlara ehtiyac duyuram.
– Biz çoxdan tanıĢıq, burda iĢlədiyim vaxtdan... ancaq az-az
görüĢürük. Pol Prinstoin