n Universitetində menecment ixtisasına yiyələnir, –
deyə kəkələyirəm. ―Sus, bəsdir!‖
– Mister Kleyton. – Kristian əlini uzadır, lakin üzündəki ifadədən
heç nə anlamaq olmur.– Mister Qrey – Pol onun əlini sıxır. – Bir dəqiqə, siz həmin Kristian
Qreysiz? ―Qrey enterprayzes‖in baĢçısı? – Bir saniyədə Polun üzündəki
düĢmənçilik ehtiramlı həyəcanla əvəz olunur. Qrey nəzakətlə gülümsəyir,
lakin gözləri hələ də soyuqdur. – ĠĢə bir bax! Sizə nəyləsə kömək edə
bilərəmmi?
– AnasteyĢa artıq hər Ģeyin öhdəsindən gəlib. O, çox diqqətcil idi. –
Zahirən o, çox sakitdir, lakin sözləri … sanki o, nəsə baĢqa bir Ģeyi nəzərdə
tutur. Mən tam karıxmıĢam.
– Əla, – Pol dillənir. – GörüĢərik, Ana.
– Əlbəttə, Pol, – mən onun yardımçı anbarın qapısı arxasında necə
itdiyini izləyirəm. – Daha nəsə istərdinizmi, mister Qrey?
– Yox, bəsdir. – Kəsik-kəsik və soyuq danıĢır. Lənət Ģeytana!
Xətrinə dəymiĢəm? Dərindən ah çəkib çönür və kassaya tərəf gedirəm. Ona
nə olub?
Kəndir, kombinezonlar, izolent və kabel qarmaqlarının haqqını
kassaya vururam.
– Hamısı bir yerdə qırx üç dollar. – YaxĢı olardı ki, ona baxmayım.
O, diqqətlə məni süzür, boz gözlər diqqətcil və dumanlıdır. O dəqiqə özümü
pis hiss edirəm.
– Paket lazımdır? – deyə ondan kredit kartını alaraq soruĢuram.
– Hə, AnasteyĢa. – Onun dili adımı sığallayır və ürəyim yenidən
bərkdən döyünür. Bir qədər nəfəs alıb alınmıĢ malları plastik paketə
qoyuram.
– Sizə fotoĢəkillər lazım olarsa, mənə zəng edəcəksiniz? – O,
yenidən iĢgüzar tonda danıĢır.
Nitq qabiliyyətimi növbəti dəfə itirərək baĢımı yelləyirəm və kredit
kartını ona uzadıram.
– YaxĢı. Güman ki, sabaha qədər. – O çıxıb getmək üçün çönür,
sonrasa ayaq saxlayır. – Hə, bir də… bilirsinizmi, AnasteyĢa, mən Ģadam ki,
miss Kavana müsahibəyə gələ bilmədi.O gülümsəyir və geniĢ qərarlı addımlarla çıxıĢa doğru gedir, içimdə
saysız-hesabsız dəlisov qadın hormonlarını cuĢa gətirərək. Mən bir neçə
dəqiqə bağlanmıĢ qapıya baxıram, onun indi çıxıb getdiyi