planetinizə
yenidən qayıdıĢınadək.
YaxĢı, etiraf eləmək lazımdır, o xoĢuma gəlir. Bundan sonra
riyakarlıq eləmək mənasızdır. Mən əvvəllər heç vaxt belə hisslər
keçirməmiĢəm. O çox, çox yaraĢıqlıdır. Amma bu, ümidsiz iĢdir, bilirəm və
eyni zamanda acı və Ģirin təəssüflə ah çəkirəm. Onun bura gəliĢi, sadəcə,
təsadüfdür. Amma kimsə mənə ona uzaqdan məftun olmağı qadağan eləmir,
axı bu da doğrudur? Bu, mənimçün qorxulu deyil. Əgər fotoqraf tapsam,
onda sabah pərəstiĢ etdiyim adamı görə bilərəm. Xəyalın həzzindən
dodağımı diĢləyirəm və məktəbli qız kimi səfehcəsinə gülürəm. Keytə zəng
etmək və fotosessiya təĢkil eləmək lazımdır.
3-cü fəsil
Keyt ekstazdadır.
– ―Kleytons‖da ona nə lazım idi?
Onun marağı telefon dəstəyindən çölə sızır. Mən yardımçı anbarda
dayanıb sanki heç nə olmayıbmıĢ kimi danıĢıram.– Təsadüflər nədənsə yaman çoxdur, Аna. Bəlkə səni axtarırmıĢ? –
deyir o, mənalı tərzdə.
Bu fikrin özündən qəlbim yerindən atılır, lakin sevincim uzun
çəkmir. Nə qədər kədərli olsa da, etiraf etmək lazımdır: Qrey iĢlə bağlı
gəlmiĢdi.
– O, VaĢinqton Universitetinin eksperimental fermasına baĢ çəkib.
Orada hansısa tədqiqatları maliyyələĢdirir, – deyə mızıldanıram.
– Hə, o, universitet üçün iki milyon dollarlıq qrant ayırıb.
Oho!
– Hardan bilirsən?
– Ana, mən jurnalistəm, onun haqqında məlumatlar toplamıĢam.
Belə Ģeyləri bilmək mənim iĢimdir.
– YaxĢı, Karl Bernstayn,1
sakitləĢ. Sənə fotoĢəkillər lazımdır?
– Əlbəttə. Ġndi məsələ onları kimin və harada çəkməsidir?
– Biz bunu soruĢa bilərik. O indi burdadır.
– Onunla əlaqə yarada bilərsən?
– Məndə onun mobil telefonunun nömrəsi var.
Keyt dərindən ah çəkir.
–VaĢinqton Ģtatının ən zəngin, əlçatmaz, ən Ģən, ən sirli subayı elə-
belədən sənə öz mobil telefonunun nömrəsini verib?
– Hə.
– Ana! Sən onun xoĢuna gəlirsən. Bu yüzə-yüzdür, – o, əminliklə
deyir.
– Keyt, bu, sadəcə, lütfkarlıqdır.
Sözümü tamamlamamıĢ anlayıram ki, bu yalandır.
Lütfkarlıq Kristian Qreyin xarakterinə xas deyil. O,